Λοιπόν! Είναι δυό-τρία πραγματάκια, τα οποία με απωθούν πλήρως εάν τύχει και χρησιμοποιούνται στην πλοκή ενός σεναρίου. Ας τα δούμε:
- Οι συναισθηματισμοί στους κακούς. Ο κακός είναι κακός! Τελεία και παύλα! Από την εμπειρία της ζωής μου ΠΟΤΕ μου δεν είδα έναν κακό να έχει καλά συναισθήματα. Ποτέ! Ο κακός δεν αποτελεί πτυχή χαρακτήρα, ΕΙΝΑΙ ο ίδιος ο χαρακτήρας. Ταινίες, όπου ο κακός αποκτά συναισθήματα ανήκουν στη σφαίρα της κακής επιστημονικής φαντασίας. Ανάλογα ισχύουν για τα συμπλέγματα. Σύμπλεγμα vs χαρακτήρα κερδίζει ΠΑΝΤΑ το σύμπλεγμα. Όσο καλός φαινομενικά (ή έστω κατά βάθος) να είναι ένας άνθρωπος, τα συμπλέγματά του ΠΑΝΤΑ θα επικρατούν. Και κάπως ανάλογα, η γνωστή σοφή παροιμία “πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι του” δεν προέκυψε τυχαία.
- Οι απίθανες συμπτώσεις. Λέγεται πως τίποτα δεν συγκρίνεται με τις συμπτώσεις. Και αυτό είναι αλήθεια. Αλλά οι συμπτώσεις πρέπει να είναι… συμπτώσεις και όχι βολικές οδοί διαφυγής από αδιέξοδα του σεναρίου.
- Τέλος και είναι πολύ συχνό αυτό, όσο και εάν φαίνεται παράξενο, ακόμα και σε πολύ γνωστές ταινίες, οι ασύνδετες σκηνές. Κάτι, το οποίο είτε προκύπτει είτε αποκαλύπτεται ενώ δεν έχει κάποια βάση με το υπόλοιπο σενάριο. Άλλη μία εύκολη οδός διαφυγής.
Μπορούν κάποια από τα προηγούμενα να “χαλάσουν” μία ταινία; Σαφώς και ναι, διότι είναι όπως οι τρύπες σε ένα δοχείο με νερό. Όσο παρακολουθείς την ταινία ή το θεατρικό έργο γεμίζει το συναισθηματικό σου δοχείο με σκέψεις και προβληματισμούς. Μία τρύπα όμως εάν υπάρχει θα αρχίζει να αδειάζει… Εάν μάλιστα είναι και στον πυθμένα δεν θα σου αφήσει τίποτα. Τόσο σοβαρά ελαττώματα είναι.
