- Σκιές που δεν ακολουθούν το σώμα.
- Φωνές που ακούγονται μόνο όταν σωπαίνεις.
- Το αόρατο που επιμένει να γίνει ορατό.
Φως που πέφτει σαν προαίσθημα. Πρόσωπα που μοιάζουν να σε ξέρουν από πριν. Το μυστήριο που δεν ζητά λύση.
Διάδρομοι που στενεύουν όσο προχωράς. Μνήμες που επιστρέφουν με δικό τους ρυθμό. Το αόρατο που διεκδικεί χώρο.
Διάδρομοι που οδηγούν σε μνήμες, όχι σε δωμάτια. Πρόσωπα που μοιάζουν να θυμούνται κάτι πριν το ζήσουν. Το φως σαν τελετουργία αποκάλυψης.
Σκιές που δείχνουν την αλήθεια πριν την πεις. Ανάσες που γεμίζουν τον χώρο σαν αόρατη ομίχλη. Το άγνωστο που στέκεται δίπλα σου […]