Η πόλη ξυπνά πριν από εμάς. Κι όταν την προλαβαίνουμε, έχει ήδη θυμηθεί περισσότερα απ’ όσα αντέχουμε.
Περπατώ στα Προσφυγικά. Οι τοίχοι έχουν την υφή παλιού φιλμ. Κάθε ρωγμή, ένα καρέ που δεν γυρίστηκε ποτέ. Κάθε σκιά, μια ιστορία που δεν ειπώθηκε.
Ο χρόνος εδώ δεν κυλά. Στέκεται. Ακίνητος, σαν άνθρωπος που δεν θέλει να φύγει από το δωμάτιο.
Τα κτήρια δεν είναι πέτρα. Είναι μνήμη. Και η μνήμη δεν ζητάει άδεια για να επιστρέψει.
Η πόλη αλλάζει γρήγορα. Οι άνθρωποι ακόμη πιο γρήγορα. Μόνο το παρελθόν μένει σταθερό — όχι από πείσμα, αλλά από ανάγκη.
Κάποια σημάδια θα χαθούν. Κάποια θα επιμείνουν. Και κάποια θα συνεχίσουν να μας κοιτούν, σαν να ξέρουν κάτι που εμείς ξεχάσαμε.
Το παρελθόν είναι το σκηνικό. Το μέλλον είναι η κίνηση. Κι εμείς, για μια στιγμή, στεκόμαστε στο ενδιάμεσο.
