Το περπάτημα, όσες και όσοι με παρακολουθείτε (εννοώ… διαβάζετε) είναι από τα αγαπημένα μου σπορ. Σήμερα το πρωί λοιπόν με αφορμή κάποιες εργασίες στο κέντρο ξεκίνησα για τη γνωστή μου συνήθεια.
Κάποια στιγμή βλέπω έναν επάνω σε ένα ποδήλατο να μονολογεί και σχεδόν να τραγουδάει:
“Αφού δεν σε θέλει κυρά μου…”
Αναρωτήθηκα (χιουμοριστικά) ποιο είναι το πρόβλημά του; Αφού ΑΥΤΟΣ δεν την θέλει τι νταλκά βγάζει; Θα ήταν λογικότερο η κυρά να ΜΗΝ τον ήθελε και να τραγουδούσε “Τι σου ‘χω κάνει και δεν με θες κυρά μου;”
Αλλά είπαμε. Ο νους του ανθρώπου…
Παρακάτω ο άλλος τραγούδαγε, “τι αμαρτίες έχω κάνει ρε ζωή και τις πληρώνω;”
Άλλος τούτος. Πάντως από τη φάτσα του κάτι αμαρτιούλες κόβω πως τις έκανε.
Να σημειώσω εδώ πως ΔΕΝ είναι όλες οι αμαρτίες ιδίας βαρύτητας. Υπάρχουν αμαρτίες και αμαρτιούλες. Δεν είμαι θεολόγος ούτε γνωρίζω ακριβώς την αντιμετώπιση από θρησκευτικής απόψεως, αλλά κατά τη γνώμη μου, άλλο να καταστρέψεις τη ζωή ενός παιδιού και άλλο να κλέψεις το ταμείο του αφεντικού σου.
Τέλος πάντων αυτά σε επίπεδο λαογραφίας.
Στην πορεία διασταυρώνομαι με μία παρέα αγοριών, όπου ο πλούτος των λέξεων περιοριζόταν στο κλασσικό μ@λάκας και τα της γενετήσιας πράξης. Αααα, υψηλό επίπεδο επικοινωνίας αναλογίστηκα. Πάντως μεταξύ τους… συνεννοούνταν επαρκώς, αλληλο-υβριζόμενοι.
Και σε αυτό το σημείο σκεφτόμουν πως ρε παιδί μου πρέπει να εστιάζεις σε ό,τι έχεις και όχι ό,τι σου λείπει. Εάν έχεις οικογένεια στην οικογένειά σου, στην ψυχική και σωματική υγεία των δικών σου και την δική σου και άσε τι θα ήθελες, τι θα “έπρεπε” η ζωή να σου δώσει και όλα τα σχετικά. Δεν γνωρίζεις το Θεϊκό σχέδιο και μην πολυσκοτίζεσαι να το μάθεις. Δεν ωφελεί. Κάνε ό,τι πρέπει.
Αυτό σας προτείνω.
