Πριν από περίπου δύο–τρεις εβδομάδες επέστρεφα σπίτι μου από τις Γραμμές Τέχνης. Θα ήταν έντεκα το βράδυ και ήμουν στην οδό Ιωνίας. Όπως συνηθίζω πολλές φορές προτιμώ να περπατώ αντί να χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο. Κάποια στιγμή ακούω πίσω μου δύο νεαρούς, όπως υπέθεσα, να περπατούν και αυτοί και να συζητούν. Κάνω λίγο άκρη να περάσουν, αλλά παραπάτησα στο κράσπεδο του πεζοδρομίου.
Αυτή η μανία μου να χρησιμοποιώ κάποια πολύ άνετα αθλητικά παπούτσια, τα οποία όμως έχουν φθαρμένη σόλα (και το γνωρίζω) αποδείχτηκε κακή ιδέα. Γλιστράω και φαρδιά πλατιά πέφτω στο πεζοδρόμιο. Είναι αλήθεια πως λόγω του καράτε γνωρίζω πως να πέφτω ώστε να αποφεύγω επικίνδυνο σπάσιμο, αλλά το πέσιμο είναι πέσιμο.
Αμέσως τα δύο παιδιά, τα οποία με ακολουθούσαν έσπευσαν να με βοηθήσουν. Επέμεναν μάλιστα μήπως έπρεπε να καλέσουν ασθενοφόρο. Με σήκωσαν και με κρατούσαν και από το χέρι. Άκρως ευγενέστατα. Ήταν δύο παιδιά Ρομά.
Περπατήσαμε μαζί μέχρι το γήπεδο των προσφυγικών, όπου με ρώτησαν εάν είμαι εντάξει και αφού τους διαβεβαίωσα ότι είμαι okay χωριστήκαμε. Στο ενδιάμεσο είχαμε και συνομιλία σε εξαιρετικά ζεστό κλίμα.
Εννοείται τα ευχαρίστησα θερμά και τα συνεχάρην για την συμπεριφορά τους και γενικά όλη η κατάσταση ήταν κινηματογραφικά θαυμάσια.
Πονεμένος, διότι το χτύπημα πάντα έχει κάποιες επιπτώσεις επιστρέφω στο σπίτι, όπου ήταν η αδελφή μου στην οποία διηγήθηκα το περιστατικό.
Όσο ζούσε η μητέρα μου εν τω μεταξύ είχε “υιοθετήσει” μία κοπέλα Ρομά, η οποία πάντα μας βοηθούσε και συνεχίζει και τώρα ακριβώς όπως τότε. Την ώρα εκείνη που έφτασα στο σπίτι η αδελφή μου μιλούσε με τη συγκεκριμένη κοπέλα και της ανέφερα το γεγονός της… πτώσης μου και την ευχαρίστησα και αυτήν.
Την επόμενη ημέρα έρχεται η φίλη μας και μαθαίνουμε πως τα δύο παιδιά είναι ανίψια της και της διηγήθηκαν το γεγονός, πως συνάντησαν κάποιον κύριο, ο οποίος έπεσε και τον βοήθησαν και ήταν και πολύ χαρούμενα για αυτό.
Μόνο πως της το περιέγραψαν ως εξής:
“Χθες το βράδυ βοηθήσαμε έναν πολύ ευγενικό… γεράκο, ο οποίος έπεσε στο πεζοδρόμιο!”
Παιδιά γιατί μου το κάνατε αυτό; Καλύτερα να με παρατούσατε και να λέγατε ένας σχετικά μεγάλος ή κάπως ανάλογα (όχι ηλικιωμένος, ούτε αυτό) έπεσε και τον βοηθήσαμε. Αλλά… γεράκος;
Τώρα με δουλεύει όλος ο περίγυρος που το έμαθε, και εγώ ομολογώ πως ακόμα κλαίω από τα γέλια! Άσε που σε όλους έρχεται στο μυαλό η γνωστή παροιμία περί γέρου και πεσίματος!
Ο… Γεράκος σας!
Και στα σχόλια (στην ανάρτηση στο Facebook) μία θαυμάσια μελωδία με τίτλο “ Love For The Sake Of Love” (Αγάπη για χάρη της Αγάπης). Και όποια ή όποιος με προσφωνήσει γεράκο θα δεχθεί λάκτισμα από το χτυπημένο μου πόδι! Εάν… μπορώ! Χα!
