Υπάρχει μία πολύ αξιόλογη Ιταλο-Γαλλική ταινία του 1973 της εποχής του κλασσικού νουάρ με τίτλο “Le silencieux”, (“Escape to Nowhere”, ο Αγγλικός τίτλος και “Απόδραση στο Πουθενά” η Ελληνική εκδοχή).
Σκηνοθέτης ο Claude Pinoteau, πρωταγωνιστής ο εξαίρετος Λίνο Βεντούρα, κάθε ταινία στην οποίαν εμφανίζεται επιδιώκω να παρακολουθήσω, καθώς και η πανέμορφη Λέα Μασσάρι, η οποία απεβίωσε μόλις πριν ένα μήνα περίπου (στις 25 Ιουνίου 2025).
Τα κλασικά Γαλλικά νουάρ έχουν μια μοναδική μαγεία — ψυχρές πόλεις, ηθικά διλήμματα, σιωπηλές συγκρούσεις και χαρακτήρες, οι οποίοι δρουν στα όρια του νόμου και της μοναξιάς.
Η ταινία κατά τη γνώμη μου διακρίνεται για το ύφος της και τις εξαιρετικές ηθοποιίες, καθώς και για το άγχος, το οποίο σε καταλαμβάνει όταν βιώνεις τα συναισθήματα του πρωταγωνιστή, τον οποίον κυνηγά να δολοφονήσει η KGB (τον Βεντούρα).
Ωστόσο στη ζωή μας, μπορεί να είσαι κυνηγημένος από πολλά είδη διωκτών: από τους πόθους σου, τα όνειρά σου, τις επιδιώξεις σου, την τύχη σου, την ατυχία σου, άλλους ανθρώπους, την καταγωγή σου, την ιδεολογία σου, τις πεποιθήσεις σου, τις απογοητεύσεις σου, αλλά και τις επιτυχίες σου.
Οι διώκτες είναι αμείλικτοι.
Δεν σημαίνει όμως πως δεν θα σε φτάσουν! Και το σύνηθες είναι ακριβώς αυτό! Και η αλήθεια είναι πως πάντα το καταλαβαίνεις, το διαισθάνεσαι. Οι διώκτες σου είναι μία ανάσα δίπλα σου.
Στην τελευταία σκηνή της εν λόγω κινηματογραφικής ταινίας, ο Βεντούρα στέκεται όρθιος, φοράει τα γυαλιά του και κοιτάζει τον διώκτη του με το πυροβόλο όπλο να τον στοχεύει. Θα μπορούσε ίσως να κρυφτεί, να τρέξει, ακόμα χειρότερα να παρακαλέσει…. αλλά για πόσο;
Τίποτα από όλα αυτά δεν κάνει. Μένει σταθερός και αγέρωχος στο αναπόφευκτο τέλος και κοιτάζει στα μάτια τον δολοφόνο του. Δεν ξεφτιλίζεται, δεν γίνεται ανθρωπάκι, δεν σέρνεται στο χώμα.
Και αν και δεν συμβαίνει πάντα, αλλά τουλάχιστον αυτό συνέβη στην ταινία, ο διώκτης του τον τραυματίζει στο πόδι γιατί ΔΕΝ θέλει να τον δολοφονήσει. Όχι γιατί δεν το ήθελε, αλλά διότι οι αιτίες, οι οποίες προκάλεσαν τους διώκτες του είχαν οριακά τροποποιηθεί, από την προηγούμενη συμπεριφορά και τις πράξεις του Βεντούρα.
Και σώθηκε!
Το παρελθόν του τροποποίησε το μέλλον του, χωρίς να εξευτελίσει το παρόν του!
