Κατά την άποψή μου το δυσκολότερο και πλέον επίπονο κομμάτι υλοποίησης μίας ταινίας. Υπολογίζω πως χρειάζομαι… 10 ώρες σκέψης για 1 λεπτό ταινίας. Δηλαδή για μία ώρα ταινίας 60Χ10= 600 ώρες σκέψης.
Κοινώς 25 εικοσιτετράωρα και φυσικά δεν αντέχεις περισσότερο από δύο – τρεις ώρες καθημερινά και ούτε κάθε ημέρα. Αυτός είναι αυθαίρετος υπολογισμός, αλλά εμπειρικά τόσο χρόνο χρειάζομαι. Και σημειώστε πως σενάριο, σκηνοθεσία και κινηματογράφηση είναι δικά μου και γνωρίζω το υλικό…
Φανταστείτε σε άλλη περίπτωση.
Αλλά… το πλεονέκτημα του One-Man Show είναι δίκοπο μαχαίρι:
- Θετικό: Γνωρίζεις ακριβώς γιατί τραβήχτηκε το κάθε πλάνο και ποια ήταν η αρχική πρόθεση.
- Αρνητικό (και η παγίδα): Είναι δύσκολο να αποστασιοποιηθείς συναισθηματικά από τον κόπο της γυρισμένης σκηνής και να «πετάξεις» πλάνα που δεν εξυπηρετούν την ιστορία (το λεγόμενο “Kill your darlings”).
