Ο Μπιλ Μάρεϊ στο Stripes (1981) λέει: «Είχα ένα ενδιαφέρον πρωινό. Τις τελευταίες δύο ώρες έχασα τη δουλειά μου, το διαμέρισμά μου, το αυτοκίνητό μου και τη φίλη μου.» Και ο Χάρολντ Ράμις του απαντά: «Ακόμα έχεις την υγεία σου.»
Δουλειά, διαμέρισμα, αυτοκίνητο, φίλη, υγεία. Πέντε λέξεις. Ποια από όλες δεν θα άντεχες με τίποτα να χάσεις;
Εν τω μεταξύ, στην ίδια ταινία εμφανίζονται δύο πανέμορφες Αμερικανίδες ηθοποιοί, η Pamela Jayne Soles και η Sean Young. Τότε — στα 18 μου — ήταν σχεδόν το ιδανικό. Σήμερα, βλέποντας τις φωτογραφίες τους, καταλαβαίνω πόσο ο χρόνος αλλάζει αυτό που κάποτε θεωρούσαμε ομορφιά.
Δίπλα τους, ο πάντα συμπαθής John Candy, που έφυγε στα μόλις 44 του. Και ο Harold Ramis, στα 69. Όλοι κομμάτια μιας εποχής που δεν επιστρέφει.
1981, στα 18 μου… Και μια κωμωδία που σήμερα μοιάζει περισσότερο με καθρέφτη παρά με ανάλαφρη ταινία.
