Δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος του ποδοσφαίρου, το ομολογώ, αλλά κάποιες ματιές τις ρίχνω, ειδικά στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Σήμερα παρακολούθησα πάντως ολόκληρο το Αγγλία—Αργεντινή για πολλούς λόγους. Και φυσικά οι συνειρμοί είναι πολλοί. Οι Άγγλοι πέτυχαν γκολ στο 55ο λεπτό και έκτοτε έμειναν όλοι πίσω στην άμυνα, προκειμένου να διατηρήσουν το προβάδισμα.
Αλλά παίζοντας με την Αργεντινή και να έχουν απομείνει άλλα 30-40 λεπτά αυτό είναι καθαρή αυτοκτονία. Και φυσικά έχασαν… πανηγυρικά! Μάλιστα τα γκολ της ανατροπής τα δέχτηκαν στο τελευταίο πεντάλεπτο το ένα και το άλλο στις καθυστερήσεις.
Μια γνωστή λατινική ρήση λέει χαρακτηριστικά: non progredi est regredi (εάν δεν προχωράς, πηγαίνεις πίσω). Είναι τόσο απλό.
Στις δυσκολίες επιτίθεσαι… Η άμυνα αποτρέπει την ήττα· η επίθεση φέρνει τη νίκη.
Και κάτι ακόμα. Η Αργεντινή χρειάστηκε να δεχτεί γκολ για να –ας πούμε- ξυπνήσει. Τα εμπόδια λοιπόν είναι η αφορμή για την επιτυχία.
Το δίδαγμα δεν αφορά μόνο το ποδόσφαιρο. Αφορά την εργασία, την πολιτική, τις επιχειρήσεις, ακόμη και την προσωπική μας ζωή. Όταν ο φόβος της απώλειας γίνεται ισχυρότερος από την επιθυμία της νίκης, συνήθως έχει ήδη αρχίσει η ήττα.
Ό,τι ακριβώς ΔΕΝ έκανε η Ελληνική κοινωνία με την αρχή των μνημονίων… Η τεράστια ευκαιρία οδήγησε σε μία μακροχρόνια και θλιβερή ήττα.
Η Ελληνική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα λειτούργησαν τότε φοβικά. Προσπάθησαν να διασώσουν ό,τι απέμενε, αντί να αλλάξουν το παραγωγικό μοντέλο και να επιτεθούν στις ίδιες τις παθογένειες, οι οποίες γέννησαν την κρίση.
