Επειδή τυχαίνει οι δικοί μου όταν εγκαταστάθηκαν στην Πάτρα να επιλέξουν τόπο κατοικίας τους τη συνοικία των Προσφυγικών και επειδή μεγάλωσα σε δημοτικό σχολείο, όπου σχεδόν όλοι οι συμμαθητές μου ήταν εγγόνια προσφύγων και επειδή περπατώ συνεχώς σε αυτά τα μέρη, σήμερα σκεφτόμουν…
Προηγουμένως να σημειώσω πως βιώνοντας σε έναν πολύ μικρότερο βέβαια βαθμό την βίαιη ανατροπή των συνθηκών της ζωής μου λόγω των μνημονίων, την μεγαλύτερη ίσως αθλιότητα της εποχής της μεταπολίτευσης, προσπαθώ να εισχωρήσω στο μυαλό των ανθρώπων, οι οποίοι εκδιώχτηκαν βίαια από τα πατρογονικά παράλια της Ιωνίας.
Δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ του ξεριζωμού και των μνημονίων, όσον αφορά το μέγεθος της καταστροφής, θα ήταν τουλάχιστον παράλογο αυτό, ωστόσο ποιοτικά είναι ανάλογο, σε πολύ μικρότερη όμως ένταση το δεύτερο.
Και δεν ήταν μόνο ο διωγμός από τα παράλια της Ιωνίας ήταν και η υποδοχή, την οποίαν τους επιφύλαξαν οι ντόπιοι… Δυό φορές πρόσφυγες και μετά πέρασαν και Κατοχή, ωσάν η κατάρα να μην τελείωνε. Αλλά…
Αλλά. Η σκέψη μου είναι πως εάν αυτοί οι άνθρωποι κατάφεραν να επιβιώσουν και να επαναπροσδιορίσουν τη ζωή τους μετά από τον ξεριζωμό, οι συνοικίες των Προσφυγικών θα έπρεπε να είναι το λίκνο των ισχυρότερων δυνάμεων δημιουργίας και προόδου.
Διότι τι διδακτικότερο παράδειγμα από το να ακούς τη γιαγιά σου να σου διηγείται τις ιστορίες και τις κακουχίες και πώς τα κατάφεραν, μετά από τόσα που τράβηξαν να σταθούν στα πόδια τους;
Ε, αυτά σκέφτομαι και αναρωτιέμαι… Τι αναρωτιέμαι; Αφήστε το καλύτερα.
