Όσοι ασχολούνται πραγματικά με τις διαπραγματεύσεις και ειδικά σε οικονομικά θέματα μεγάλης εμβελείας γνωρίζουν πάρα πολύ καλά ένα:
Το καλύτερο σημάδι επίτευξης συμφωνίας είναι η πομπώδης αποχώρηση των διαπραγματευτών της πλευράς, η οποία χάνει, δηλώνοντας στομφωδώς μάλιστα πως αποχωρεί ή διακόπτει τις περαιτέρω συζητήσεις. Στις Η.Π.Α. το κλασσικό παράδειγμα αποτελούν οι συλλογικές συμβάσεις μεταξύ των συνδικάτων και της εργοδοσίας.
Όταν συμβεί τα συνδικάτα να έχουν της κακής ώρας εκπροσώπους (διότι οι συγκεκριμένες διαπραγματεύσεις αφορούν οικονομικά ζητήματα για τους ίδιους), και αυτοί διαπιστώσουν πως θα επιστρέψουν με μία πολύ κακή συμφωνία, τότε… αποχωρούν από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Το ίδιο βράδυ οι ηγεσίες των εργοδοτών ανοίγουν σαμπάνιες, διότι είναι απολύτως σίγουροι πως θα υπογραφεί μία πολύ καλή (για αυτούς) σύμβαση. Όταν αναφέρομαι σε συνδικάτα των Η.Π.Α. εννοώ πανίσχυρες ενώσεις εργαζομένων στις αυτοκινητοβιομηχανίες, τις αεροπορικές εταιρίες, την χαλυβουργία και γενικά τομείς με τεράστιο αριθμών μελών και δύναμη.
Σε αυτή τη φάση δημιουργείται η συμπαθής (!) κατηγορία των The Apelpisians (Απελπισμένων). Μη υπογραφή της συμφωνίας πρακτικά σημαίνει τέλος της εργασίας τους… Τότε ο πανικός είναι ορατός και ασκείται σφοδρή πίεση να υπογραφεί οτιδήποτε… Φυσικά αυτό παρουσιάζεται πάντα από τους εκπροσώπους τους ως μία “εκβιαστική εξέλιξη”, στην οποία οι εκπρόσωποι με “δάκρυα στα μάτια” παραδέχονται πως ενέδωσαν για να μην χαθούν οι θέσεις εργασίας τους κ.ο.κ. ενώ είναι εντελώς καθαρή συνέπεια τραγικών λαθών, υπεροψίας ή (κρυφής) συναλλαγής με τους εργοδότες.
-Συμβαίνει πάντα αυτό;
-Ναι! Πάντα!
Δεν χρειάζεται να γράψω περισσότερα.
Δύο λόγια μόνο για τα (απίθανα) και ανύπαρκτα δήθεν διλλήματα (ενδεχόμενα) της παραμονής ή της ρήξης και της χρεοκοπίας.
Αυτά τα διλήμματα ποτέ δεν έχουν παρουσιαστεί από την πλευρά της Ευρώπης. Είναι τεχνητά διλήμματα πανικού προκειμένου να δικαιολογηθεί η πλήρης ανεπάρκεια των εκάστοτε κυβερνώντων (οι οποίοι ωστόσο ψηφίζονται από μία μεγάλη μερίδα, μην το ξεχνάμε αυτό).
Όλοι γνωρίζουν πόσο ενοχλητικές είναι οι εισπρακτικές εταιρείες. Ωστόσο, όσο σε ενοχλούν γνωρίζεις πως η υπόθεση σου είναι στο στάδιο της διαπραγμάτευσης και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Μόλις σταματήσουν οι οχλήσεις η υπόθεση έχει ήδη μεταβιβασθεί στο νομικό τμήμα της τράπεζας και δεν υπάρχει επιστροφή. Η λογική του “δεν πληρώνω” ψυχολογικά είναι ανακουφιστική, αλλά δεν διαγράφει ούτε τα χρέη ούτε και τις συνέπειες.
Η έννοια της χρεοκοπίας δεν σημαίνει το τέλος του Κόσμου, αλλά δεν διαφέρει σε τίποτα από την χρεοκοπία μίας επιχείρησης με ότι αυτό συνεπάγεται. Εάν μάλιστα ο ιδιοκτήτης έχει σκοπίμως οδηγήσει την επιχείρηση του προς αυτή την κατεύθυνση (με τα κεφάλαια στην Ελβετία) ή κάποιοι από τους εργαζομένους του έχουν συμπράξει με τον τρόπο τους μαζί προς ίδιον όφελος, τότε το πρόβλημα ουσιαστικά αφορά μόνον τους εργαζόμενους και κανέναν άλλον, οι οποίοι χωρίς εργασία και πόρους θα αντιμετωπίσουν μία θλιβερή πραγματικότητα.
Πάντοτε λοιπόν (μα πάντοτε) τον λογαριασμό τον πληρώνουν εκείνοι, οι οποίοι δεν έχουν ωφεληθεί σε τίποτα έως τη στιγμή εκείνη ενώ θα υποστούν όλες τις συνέπειες και θα κληθούν στο τέλος να πληρώσουν και τα χρωστούμενα (των άλλων). Αυτό αφορά επίσης και τον μεγάλο αριθμό των υγιών επιχειρήσεων και των ελεύθερων επαγγελματιών, οι οποίοι επίσης θα υποστούν σοβαρότατες συνέπειες από τα συνεπακόλουθα της χρεοκοπίας της μεγάλης επιχείρησης με κάθε τρόπο.
Μην εγκλωβίζεστε στην άθλια ρητορική ατόμων με μηδενικό ηθικό υπόβαθρο, αξίες και παιδεία, οι οποίοι ενδιαφέρονται μόνο για την προσωπική τους κατάσταση και παρασύρουν στον γκρεμό τους υπολοίπους προκειμένου να εμφανιστούν ως… διασώστες τους… ένα (προγραμματισμένο) βήμα πριν το (δήθεν) τέλος.
Μην εισχωρήσετε στο “κίνημα” των The Apelpisians γιατί κανένα καλό δεν πρόκειται να υπάρξει.
Επιλέξτε τους… The Bostonians! (εδώ ολίγον μη βλαπτικόν χιούμορ!)…
Σπάνιες Ερωτήσεις – Απαντήσεις:
Ερώτηση: “Συμφωνώ Τεύκρο, αλλά τι να κάνω;”
Απάντηση: ‘Ένας κούκος χρειάζεται μόνο και η άνοιξη ήλθε. Δείτε την επόμενη.
Ερώτηση: Υπάρχει ήδη εδώ και περισσότερο από ένα 6μηνο μία πολύ μεγάλη αβεβαιότητα, η οποία έχει αδρανοποιήσει σχεδόν τα πάντα και έχει “στεγνώσει” κυριολεκτικά την αγορά. Τι θα μπορούσα να κάνω;
Απάντηση: Είχα ήδη σημειώσει τον Φεβρουάριο πως μέχρι τις 30 Ιουνίου παρουσιάζεται μία μοναδική ευκαιρία συγκυριών ανεξαρτήτως οποιασδήποτε συνθήκης. Είναι θέμα αντοχής. Αντέξτε! (ισχύουν και για εμένα όλα αυτά προφανώς)! Αυτό να κάνετε!
Ερώτηση: Τι να κάνω μετά;
Απάντηση: Το νου σας στην επόμενη ημέρα. Οσονούπω περισσότερα επ’ αυτού…
Ερώτηση: “Και εάν κάνεις λάθος Τεύκρο;”
Απάντηση: Δεν κάνω… (δεν το γράφω με υπεροψία· αντιθέτως)!
Αρχική Δημοσίευση: 15 Ιουν. 2015
