Πάντα θυμάμαι τους γονείς μου, κυρίως τη μητέρα μου να μου αναφέρει το Κάπρι (Ιταλικό νησί πλησίον της Νάπολης) πόσο όμορφο ήταν. Το είχαν επισκεφθεί τη δεκαετία του 50 όταν τα ταξίδια ήταν μάλλον πολυτέλεια.
Και θυμάμαι και τους δίσκους του view master (οι νεότεροι δεν το γνωρίζουν) με ονειρεμένες φωτογραφίες από το νησί. Δυστυχώς τίποτα δεν υπάρχει πιά, χάθηκαν από το σπίτι αλλά οι εικόνες εντυπώθηκαν στο μυαλό μου. Προσωπικά δεν το έχω επισκεφθεί (ακόμα)…
Όχι οι δικοί μου δεν ήταν πλούσιοι και τα ταξίδια τους δεν ήταν για το θεαθήναι αλλά για πραγματικά ουσιαστικούς σκοπούς. Εξ΄ άλλου όλα τα εισοδήματα πήγαιναν για την αγορά… βιβλίων (το πλέον… άχρηστο είδος σήμερα).
Το view master (κάτι σαν κιάλια) παρεμπιπτόντως ήταν το πρώτο στερεοσκοπικό (3D) “παιγνίδι”, διότι οι χάρτινοι δίσκοι είχαν τις φωτογραφίες διπλές με αποτέλεσμα να έχεις την αίσθηση του χώρου. Δεν μπορώ να το περιγράψω εδώ, αναζητείστε πληροφορίες στο διαδίκτυο.
Το ωραίο ήταν πως κάθε δίσκος είχε μόνο επτά (διπλές) φωτογραφίες αλλά ήταν σα να άνοιγε ένας κόσμος στα παιδικά μάτια. Και η φαντασία κάλπαζε.
Τι θέλεις λοιπόν στη ζωή; Επτά φωτογραφίες είναι ικανές να σου αλλάξουν την αντίληψη για τον κόσμο. Το τελευταίο σκεφτείτε το!
Στο πρώτο σχόλιο το θαυμάσιο τραγούδι με τίτλο “Χειμώνας στο Κάπρι”.
