Ζούμε σε έναν κόσμο που αλλάζει πιο γρήγορα απ’ όσο προλαβαίνουμε να προσαρμοστούμε. Άλλοτε νιώθουμε πως πατάμε σε βούρκο, άλλοτε πως πλησιάζουμε έναν καταρράκτη χωρίς να έχουμε κάπου να κρατηθούμε. Δεν ζούμε πόλεμο, αλλά ζούμε τις δονήσεις του. Και αυτό αρκεί για να ταράξει την ψυχή. Η αβεβαιότητα ταξιδεύει πιο γρήγορα από τις σφαίρες.
Για να δούμε κάποιες χρήσιμες οδηγίες για την αντιμετώπιση της κατάστασης:
Η πρώτη είναι πως κάθε φορά που φοβάσαι για κάτι που δεν ελέγχεις, κάποιος άλλος κερδίζει από την αδράνειά σου. Ο φόβος είναι μια μορφή αυτό-ταπείνωσης. Όταν παραδίδεις τον εαυτό σου στη μοίρα, εκείνη γίνεται αμείλικτη.
Η εμπιστοσύνη στη ζωή όμως είναι αξιοπρέπεια. Και ναι, δεν σημαίνει ότι δεν θα κάνεις λάθος — ποιος μπορεί να το ισχυριστεί αυτό; Μάθε όμως και μια άλλη αλήθεια: καμία απόφαση, ποτέ και από κανέναν, δεν είναι λάθος όταν λαμβάνεται με τη δική σου θέληση. Όλοι οι άνθρωποι πιστεύουμε πως αυτό που κάνουμε την ώρα εκείνη είναι το σωστό ή το καλύτερο τηρουμένων των αναλογιών. Κανείς μας δεν αποφασίζει… λάθος. Ο απεγκλωβισμός από αυτήν την αυταπάτη ανοίγει το μυαλό σε ένα ευρύτερο πεδίο επιλογών.
Η δεύτερη οδηγία αφορά την ίδια τη φύση και δομή της ζωής. Οργανώνουμε τα πάντα σύμφωνα με το πλάνο Α. Εκπλησσόμαστε όμως όταν, παρά τον επιμελή σχεδιασμό μας, η ζωή επιλέγει το πλάνο Β — και αρκετές φορές το Γ ή το Δ. Γιατί αυτό; Διότι η ζωή είναι εγγενώς δομημένη στο πλάνο Β. Όλοι σχεδιάζουμε το Α, αλλά η ζωή επιλέγει άλλο δρόμο. Είναι συχνά σοφότερο να ξεκινάς από το Β: να κάνεις μια κίνηση που μοιάζει “λάθος”, όπως να αλλάξεις πορεία την τελευταία στιγμή, μόνο και μόνο για να ανοίξει ο δρόμος που πραγματικά θέλεις.
Η τρίτη οδηγία αφορά τη δύναμη των… ασήμαντων λεπτομερειών. Τα καλύτερα πλάνα, όσο καλοσχεδιασμένα κι αν είναι, αποτυγχάνουν από μια ασήμαντη λεπτομέρεια — αυτό το απίθανο που τελικά συμβαίνει. Οι λεπτομέρειες θα σε προδώσουν. Όχι επειδή είναι σημαντικές, αλλά επειδή είναι αναπόφευκτες. Μην τις φοβάσαι. Θα συμβούν — και θα τις αντιμετωπίσεις.
Τέλος, τι μένει;
Αξιοποίησε το “κάτι” που έχεις, διότι το “ένα” είναι πάντα ασύγκριτα περισσότερο από το “μηδέν”. Και πολλές φορές, το “κάτι” είναι ήδη ο δρόμος.
Το απρόβλεπτο καρέ του Τεύκρου Σακελλαρόπουλου: Η αξιοπρέπεια του να επιλέγεις το “Λάθος”
