Από τότε που θυμάμαι τον εαυτόν μου και επειδή η οικογένειά μου ήταν πολιτικοποιημένη, μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε τις πολιτικές πεποιθήσεις κάποιου πολύ εύκολα. Υπήρχε μία σύγκλιση απόψεων ανάλογα με τον πολιτικό φορέα. Και λίγο-πολύ όλοι υποστηρικτές ενός χώρου είχαν την ίδια προσέγγιση στα διάφορα ζητήματα. Υπήρχε μία ιδεολογική αναφορά, η οποία τεκμηριωνόταν με επιχειρήματα.
Τα επιχειρήματα δεν αποκλείετο να ήταν και επιχειρήματα συμφέροντος εμφανούς ή συγκεκαλλυμένου. Και πάλι όμως ήταν κοινά ανά πολιτικό φορέα. Και κάποια στιγμή ειδικά μετά την εφαρμογή των μνημονίων εμφανίστηκε και εδραιώθηκε μία άλλη μορφή ιδεολογίας: αυτή του μίσους. Ορίζουμε έναν στόχο και επιλέγουμε (ή καθοδηγούμαστε) να τον μισούμε. Όσο μεγαλύτερος αριθμητικά ή επιδραστικά ο στόχος τόσο το καλύτερο.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί δεν μισούμε τους… φτωχούς; Κάλλιστα θα μπορούσαν να υπάρξουν επιχειρήματα όπως οι φτωχοί δεν εργάζονται εις βάρος των υπολοίπων, απορροφούν τους πόρους της κοινωνίας κλπ. Μην εκπλήσσεστε! Αλλά δεν έχει νόημα, διότι η πλειοψηφία είναι φτωχοί ή όχι πλούσιοι. Συνεπώς το μίσος εναντίον των φτωχών δεν θα είχε κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα και εννοώ ψήφους και αναρρίχηση των ηγετών του στην εξουσία.
Μειονότητες, ιδεολογίες, θρησκευτικές διαφοροποιήσεις ή εμβληματικά στελέχη και ηγέτες προσφέρονται για στοχοποίηση του μίσους. Και αυτομάτως δημιουργείται μία πολιτική τάση με μόνη ουσιαστικά ιδεολογία το μίσος εναντίον κάποιων άλλων.
Η αλήθεια είναι πως λειτουργεί αυτό και ιστορικά έχει αποδείξει την αξία του σε αρκετές περιπτώσεις, αλλά όχι πάντα. Όσοι καλλιεργούν το μίσος δεν σημαίνει και πως το… συμμερίζονται. Απλώς το εργαλειοποιούν προς όφελός τους.
Το μίσος ωστόσο έχει κάποιες ιδιότητες:
Πρώτον σε τυφλώνει και χάνεις την καθαρή εικόνα ενώ ταυτοχρόνως σε καθιστά ευάλωτο. Δεύτερο, επειδή υπάρχει η δράση και αντίδραση δέξου πως ενδεχομένως να το υποστείς. Αυτοί τους οποίους μισείς ίσως είναι ισχυρότεροι και αποφασίσουν να σε μισήσουν. Τρίτο και σπουδαιότερο, δεν σε κάνει ευτυχισμένο.
Ιστορικά οποτεδήποτε επικράτησε το μίσος, ακόμα και μετά από πρόσκαιρες επιτυχίες ποτέ δεν κατέληξε καλά. Αντιθέτως, μόνο καταστροφές και δυστυχία έφερε και κανένας, εκτός από εκείνους, οι οποίοι το καλλιέργησαν, δεν ωφελήθηκε.
Και τέλος το μίσος ΔΕΝ αποτελεί ιδεολογία, δεν έχει όραμα και μόλις επιτευχθεί ο στόχος θα πρέπει να γεννήσει και άλλο μίσος προκειμένου να συντηρηθεί. Και φυσικά είναι σα να πίνεις εσύ το δηλητήριο ελπίζοντας να πεθάνει εκείνος, τον οποίον μισείς.
Είναι η ζωή δίκαιη και δεν πρέπει να αγωνίζεσαι για τη βελτίωσή της; Όχι στο πρώτο, ναι στο δεύτερο αλλά με τα κατάλληλα μέσα και το μίσος δεν ανήκει σε αυτά.
