Πριν από λίγη ώρα έλαβα ένα e-mail πως το meta-documentary μου “Ζάλογγο – Μετά το Τέλος – Πριν τη Λήξη” προκρίθηκε και σε άλλο ένα ακόμα κινηματογραφικό φεστιβάλ στην Ινδία. Από αυτήν την ταινία είναι αλήθεια έχω εισπράξει πολλές και μεγάλες χαρές, διότι στην ουσία ήταν αυτή, η οποία άνοιξε το δρόμο για τα επόμενα. Και ήταν και η αίσθηση, αφού ήταν η πρώτη ταινία μου, η οποία προβλήθηκε σε πραγματική κινηματογραφική οθόνη στο Φεστιβάλ του Λουτρακίου Γέφυρες “Bridges” πέρυσι, αλλά και μετά βραβεύτηκε ως η καλύτερη ταινία στον τομέα της Φιλοσοφίας στο Culture Cinema Film Festival, επίσης στην Ινδία.
Το θέμα μου όμως δεν είναι αυτό.
Αυτό, το οποίο θα ήθελα να σημειώσω είναι πως όταν εκείνη την ημέρα της 14ης Δεκεμβρίου του 2018 αποφάσισα να ανέβω τα σκαλοπάτια για την κορυφή του βράχου ΔΕΝ είχα καμία ιδέα για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Προσέξτε το αυτό, διότι δεν είχα καν σκοπό να δημιουργήσω κάποια ταινία ή ένα ντοκυμανταίρ. Απλά κράτησα την κάμερά μου κινηματογραφώντας και περπατώντας στο μονοπάτι.
Επειδή στη βάση ο καιρός φαινόταν καλός δεν πήρα μαζί μου ούτε την ομπρέλα, την οποίαν πάντα έχω στο αυτοκίνητο. Ριψοκίνδυνη απόφαση αυτή, αφού η συγκεκριμένη κάμερα δεν είναι… παντός καιρού! Ωστόσο παρά το γεγονός πώς περπάτησα μέσα στο σύννεφο και αρκετές ψιχάλες έπεσαν δεν έβρεξε, ώστε να μην καταφέρω να αποτυπώσω τη διαδρομή και τα πλάνα.
Τώρα λοιπόν σκέφτομαι και μερικά ακόμα πράγματα. Εκείνο, το μονοπάτι το ακολούθησαν οι Σουλιώτισσες με το γνωστό τραγικό τους τέλος. Το ίδιο μονοπάτι –λόγω του γεγονότος- ακολούθησα κι εγώ 215 έτη αργότερα και μάλιστα τον ίδιο μήνα· 18 Δεκεμβρίου του 1803 συνέβη το γεγονός και λαμβάνοντας υπόψη ότι το 1803 η διαφορά μεταξύ του Ιουλιανού (Παλαιού) και του Γρηγοριανού (Νέου) ημερολογίου ήταν 12 ημέρες, η ημερομηνία 18 Δεκεμβρίου 1803 με το Ιουλιανό ημερολόγιο αντιστοιχεί στην 30ή Δεκεμβρίου 1803 με το Γρηγοριανό ημερολόγιο.
Ας αναλογιστούμε πως κάθε τι, το οποίο κάνουμε είναι μία απόφαση να ακολουθήσουμε μία διαδρομή. Δεν εννοώ μόνο περπατώντας, αλλά και νοητικά. Σκεφτείτε πόσες χιλιάδες διαδρομές έχουμε διανύσει και πόσες άπειρες δυνατότητες δυνητικά προκύπτουν από την κάθε μία. Και δεν είναι τίποτα ορατό τη δεδομένη στιγμή. Ούτε και η κατάληξη (και πάλι προσοχή εδώ).
Σχηματίζεται στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή μία εικόνα ενός δένδρου, τα κλαδιά του οποίου αποτελούν και από μία διαδρομή. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Από το καλύτερο έως το τραγικότερο, όπως η διαδρομή των Σουλιωτισσών προς τον Ουρανό. Όλες ωστόσο αυτές οι διαδρομές οδηγούν προς τα επάνω και δεν γνωρίζουμε και το γιατί. Πάντως ΟΛΕΣ τελειώνουν κάπου αλλού από εκεί όπου είναι οι ρίζες. Ποια είναι η τελευταία μου σκέψη;
Όποια διαδρομή και εάν ακολουθήσεις, ακολούθησε την τουλάχιστον μέχρι το τέλος, μέχρι εκεί όπου το κλαδί σβήνει. Μην σταματήσεις κάπου στη μέση. Γιατί; Γιατί ποτέ δεν θα μάθεις τι συμβαίνει στο σημείο εκείνο, όπου το κλαδί (η διαδρομή) τελειώνει.
Σημ. Όλες οι φωτογραφίες είναι από εκείνη την ημέρα.
