Κάθε φορά κατά την οποίαν ακούω ένα τραγούδι σκέφτομαι και “κάτι”. Τι είναι αυτό το “κάτι” είναι ένα θέμα. Άλλοτε προσωπικά βιώματα, άλλοτε γενικές σκέψεις και άλλοτε… τίποτα, απλά απολαμβάνω. Και το τίποτα βέβαια δεν είναι ποτέ… τίποτα, είναι κάτι.
Τώρα τι σκέφτηκα απόψε που ακούω Τζένη Βάνου, Αλέκα Κανελλίδου και Γιάννη Πουλόπουλο; Και αφού ξημερώνει… Κυριακή μη μου λυπάστε είναι όμορφη η ζωή να το θυμάστε για να αντιγράψω τους στίχους του τραγουδιού.
Λοιπόν!
Ακούω κάποιες φορές πως κάποια κίνηση στο παρελθόν δημιούργησε μία, ας πούμε, κακή φήμη. Αναφέρομαι σε προσπάθειες, οι οποίες δεν ευόδωσαν. Και αυτό αποτελεί τροχοπέδη για τη συνέχεια. Αυτό όμως δεν θα πρέπει να το φοβόμαστε.
Στην πραγματικότητα γελάστε με μια κακή φήμη. Να φοβηθείτε όμως μια καλή που δεν θα μπορέσετε να διατηρήσετε.
