- Σκιές που δείχνουν την αλήθεια πριν την πεις.
- Ανάσες που γεμίζουν τον χώρο σαν αόρατη ομίχλη.
- Το άγνωστο που στέκεται δίπλα σου χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι.
Σκιές που δεν ακολουθούν το σώμα. Φωνές που ακούγονται μόνο όταν σωπαίνεις. Το αόρατο που επιμένει να γίνει ορατό.
Διάδρομοι που στενεύουν όσο προχωράς. Μνήμες που επιστρέφουν με δικό τους ρυθμό. Το αόρατο που διεκδικεί χώρο.
Παράθυρα που βλέπουν σε άλλες εποχές. Ίχνη που δεν άφησε κανείς — κι όμως υπάρχουν. Το βλέμμα που ανοίγει πόρτες χωρίς να […]
Ομίχλη που δεν κρύβει· προστατεύει. Κάδρα που μοιάζουν να αναπνέουν αργά. Η πραγματικότητα που ραγίζει για να φανεί το υπόγειο επίπεδο.