Για τους εργολάβους – επιχειρηματίες μάλλον ναι. Για τις εναπομείνασες μονοκατοικίες βαρυχειμωνιά. Για τους νέους αγοραστές διαμερισμάτων φθινόπωρο και για την όλη κατάσταση… no problem, ένα μόνιμο καλοκαίρι.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά;
Διότι σε λίγο δεν θα μιλάμε για Πάτρα αλλά για πενταώροφη Πάτρα. Ξεφυτρώνουν από παντού νέες πολυκατοικίες στη θέση είτε μονοκατοικιών του 60-70 ή σε… ξεχασμένα οικόπεδα. Ισχύει και για άλλες πόλεις προφανώς.
Γιατί;
Διότι ξαφνικά η αγορά (οι πολίτες δηλαδή) αναζητούν ένα σύγχρονο διαμέρισμα. Προσέξτε! Τονίζω τη λέξη διαμέρισμα και όχι τη λέξη κατοικία. Διότι πουθενά δεν είδα στη θέση μίας παλαιάς μονοκατοικίας να κατασκευάζεται μία ΝΕΑ μονοκατοικία. Η Ελληνική κοινωνία δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα υπερπληθυσμού. Το αντίθετο. Άρα δεν είναι ότι έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη να στεγάσουμε τα επόμενα εκατομμύρια των ανύπαρκτων γεννήσεων, όπως σε άλλες χώρες.
Διαβάζω κάποιες αναλύσεις, κυρίως τραπεζών (ό,τι πλέον αναξιόπιστο δηλαδή) πως “λείπουν” από την αγορά 250 χιλιάδες ή 180 χιλιάδες κατοικίες και κάτι ανάλογα. Όχι, δεν λείπουν από την αγορά κατοικίες. Λείπουν νεόδμητα κτίσματα, μετά από μία παύση σχεδόν εικοσαετίας. Και είναι περίπου η τάση όπως τα αυτοκίνητα. Προτιμώ ένα μικρό ή μεσαίο μοντέλο του 2025, παρά ένα μεγάλο του 1995. Τόσο απλό.
Παρεμπιπτόντως και σαν παρένθεση το αναφέρω, ακόμα θυμάμαι την έκπληξή μου, όταν μικρός έμαθα ή συνειδητοποίησα πως οι κατοικίες κατασκευάζονται από ιδιώτες. Νόμιζα πως ήταν έργο της πολιτείας αυτό. Δεν περνούσε από το μυαλό μου ότι η κατοικία δεν ήταν κοινωνικό αγαθό. Αφελής σκέψη θα μου αντιτείνετε αλλά με κάποιον τρόπο αυτή είχε σχηματισθεί στο μυαλό μου· και το ωραίο είναι πως δεν την τήρησα στην επαγγελματική μου καριέρα!
Αυτό το ζήτημα παρουσιάζει και μία άλλη πτυχή, πολεοδομικής φύσεως.
Θεωρητικά θα είχε ενδιαφέρον να αντικαθίστανται τα μη σημαντικά από αρχιτεκτονικής απόψεως κτήρια με σύγχρονα. Διότι δεν είναι μόνο η κατασκευή είναι και η τοποθεσία. Προφανώς κάτι εντελώς ανέφικτο.
Δεν μπορείς να… μετακινήσεις την Πλατεία Συντάγματος, εκεί είναι το κέντρο. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίον ανακαινίζονται παλαιά κεντρικά κτήρια. Μόνο πως θα πρέπει να υπάρχει μόνον ένας ιδιοκτήτης για να συμβεί αυτό. Άρα και αυτό ανέφικτο για την μακράν συντριπτική πλειοψηφία των πολυκατοικιών. Σημειώνω εδώ πως όταν γράφουμε ανακαίνιση θα πρέπει να εννοούμε και στατική ενίσχυση. Στα διαμερίσματα δεν μπορεί αυτό να υλοποιηθεί, διότι η στατική αποκατάσταση αφορά ολόκληρο το κτήριο.
Στην προηγούμενη παράγραφο εξηγείται και το σκεπτικό δημιουργίας εντελώς νέων πόλεων από το μηδέν, Δημιουργούν ένα νέο κέντρο μία νέα πραγματικότητα.
Όπως και να έχει το ζήτημα παρέθεσα μερικές σκέψεις σχετικά με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Α, ξέχασα!
Γιατί έγραψα πως για τους νέους αγοραστές θα είναι φθινόπωρο; Διότι δημιουργείται και μία μορφή κουλτούρας, ας μου επιτραπεί η φράση. Τα πλεονεκτήματα της μονοκατοικίας δεν συγκρίνονται με αυτά ενός διαμερίσματος (όχι όμως πως δεν έχει και το διαμέρισμα πλεονεκτήματα). Απλά θα πληρωθούν ακριβά, με το σημερινό κόστος και τον πιθανό δανεισμό για πολλές δεκαετίες, ενώ επί του εδάφους θα κατέχουν μόνο χιλιοστά.
Λέμε τώρα…
