Υπάρχει μία θαυμάσια ταινία για την οποίαν έχω αναφερθεί και στο παρελθόν το: “Casanova ’70”.
Πρόκειται για μία Ιταλική κωμωδία του 1965, σε σκηνοθεσία Μάριο Μονιτσέλι στην οποίαν πρωταγωνιστεί ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι στον κατά κάποιον τρόπο ομώνυμο ρόλο, ενώ στο πλευρό του βρίσκονται εξαιρετικές ηθοποιοί της εποχής, όπως η Βίρνα Λίζι η Μισέλ Μερσιέ και η Μαρίζα Μελ. Επίσης σε ένα εκπληκτικό ρόλο ο Μάρκο Φερρέρι.
Η υπόθεση της ταινίας:
Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι υποδύεται τον Αντόνιο Μπέρτι, έναν επιτυχημένο και γοητευτικό αξιωματικό του ΝΑΤΟ, ο οποίος έχει ένα πολύ ιδιαίτερο και ασυνήθιστο πρόβλημα: πάσχει από ένα είδος “σεξουαλικής ανικανότητας”, η οποία εκδηλώνεται μόνο όταν οι συνθήκες είναι ασφαλείς και φυσιολογικές. Προσέξτε! Ασφαλείς και φυσιολογικές!
Για να μπορέσει να έχει σεξουαλική επαφή, χρειάζεται απαραίτητα να βρίσκεται σε καταστάσεις ακραίου κινδύνου, αγωνίας ή φόβου. Αυτή η ιδιαιτερότητα τον οδηγεί σε μια σειρά από κωμικές αλλά και συχνά επικίνδυνες περιπέτειες. Για να “ενεργοποιηθεί”, πρέπει να υπάρχει το στοιχείο του πραγματικού κινδύνου (όχι προσομοίωση) και μόνον τότε η αδρεναλίνη του εκτοξεύεται.
Γιατί το γράφω αυτό;
Διότι το κριτήριο ζωής κάποιων ανθρώπων ΔΕΝ είναι το σταθερό ή το ασφαλές. Και δεν αναφέρομαι στη… σεξουαλική συμπεριφορά, όπως παρουσιάζεται στην ταινία, αλλά και σε πάρα πολλές εκφάνσεις της ζωής μας. Στις επιχειρήσεις λόγου χάριν σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό είναι ο κανόνας. Είναι αυτή η αίσθηση του “αγωνίζεσθαι”, του απρόβλεπτου, των ανατροπών και των οριακών καταστάσεων. Αυτή η κατηγορία ανθρώπων μόνο με αυτόν τον τρόπο “λειτουργεί”. Μόλις οι συνθήκες γίνουν… “φυσιολογικές” χάνεται η ενέργεια και κυρίως το κίνητρο.
Η προηγούμενη συμπεριφορά δεν μπορεί να εξηγηθεί με λογικά επιχειρήματα, διότι απλούστατα δεν υπάρχουν. Ή το βιώνεις ή δεν το βιώνεις, διότι πρόκειται περί ενός εσωτερικού χαρακτηριστικού της προσωπικότητας σου. Και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εξηγηθεί και να γίνει αντιληπτή σε όσες και όσους δεν το διαθέτουν.
Διότι για αυτήν την κατηγορία ανθρώπων ισχύει το:
“Uncertainty makes us free” – “Η αβεβαιότητα μας απελευθερώνει”.
Παρεμπιπτόντως το “Casanova ’70” ήταν υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου το 1966. Νομίζω άξιζε!
