Χθες το μεσημέρι ήμουν προς την περιοχή της Δυτικής Αχαΐας και πραγματικά η σφοδρότητα των ανέμων ήταν το κάτι άλλο. Ένα μεταλλικό κτίριο κόντευε να απογειωθεί. Η θερμοκρασία εν τω μεταξύ ήταν 38 βαθμοί και αυτό από το θερμόμετρο του αυτοκινήτου.
Η γεωμορφολογία και η πλούσια βλάστηση στα περίχωρα της Πάτρας αποτελούν σύμμαχο της καταστροφής και σίγουρα δυσχεραίνουν κατά πολύ το σχεδόν αδύνατο έργο κατάσβεσής της. Και είναι τοποθεσίες, όπου λόγω της εξαιρετικής ομορφιάς τους επιλέγονταν από πολλούς για κατασκευή μονοκατοικιών.
Όσον αφορά όμως εμένα χθες εκεί όπου είχα αφήσει το αυτοκίνητό μου από μία οικοδομή ξεκόλλησαν φλούδες σοβά και έπεσαν επάνω στο καπώ του αυτοκινήτου (ευτυχώς όχι στο παρμπρίζ). Αλλά και σήμερα το πρωί –είναι εκπληκτικό- αλλά μου έπεσαν και πάλι σοβάδες σε άλλο σημείο και ένα μεγάλο κομμάτι σκάλωσε ακριβώς λίγο πριν από το κεφάλι μου.
Άρα δεν γνωρίζεις ποτέ από τι πραγματικά κινδυνεύεις.
Μάλιστα δεν μπορώ να ξεχάσω την ημέρα της έκρηξης της βόμβας στην Πάτρα από έναν Παλαιστίνιο τρομοκράτη σε ένα σημείο όπου περνούσα σχετικά συχνά. Εξ αθώοι πολίτες σκοτώθηκαν ενώ και ο τρομοκράτης διαμελίστηκε. Λοιπόν την ημέρα εκείνη ήμουν στο Ισραήλ και σε περιοχή σαφώς (πολύ) υψηλότερου κινδύνου.
Γι΄ αυτό αποδέξου πως δεν γνωρίζεις τίποτα…
