Πριν από πολλά χρόνια είχα αναλάβει την κατασκευή ενός κτηρίου σε κεντρικό σημείο της Πάτρας. Στο οικόπεδο ωστόσο υπήρχε μία παλαιά κατοικία, η οποία έπρεπε να κατεδαφιστεί. Μιλάμε για τη δεκαετία του 90 και μάλιστα στις αρχές της.
Ήταν ένα από τα πρώτα μου έργα και δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες από το έργο. Οι κατεδαφίσεις κατά κανόνα ξεκινούν από επάνω προς τα κάτω, ειδικά όταν πρόκειται για κτίσματα στον αστικό ιστό, όπου όλα πρέπει να γίνουν με προσοχή. Ξεκινήσαμε λοιπόν από τη στέγη…
Και εκεί βρέθηκε ένα κουτάκι κρυμμένο για δεκαετίες! Τι περιείχε; Όχι χρυσές λίρες αλλά κάτι πιο πολύτιμο συνάμα και θλιβερό. Επιστολές ενός Έλληνα στρατιώτη από το μέτωπο, ο οποίος σκοτώθηκε για την Πατρίδα μας στα βουνά της Αλβανίας… Νέο παιδί τότε… Μόνο πως αυτό το νέο παιδί ήταν παντρεμένο με τη μητέρα του ιδιοκτήτη και ήταν ο πατέρας του, τον οποίον όμως ποτέ δεν γνώρισε.
Όταν παραδόθηκαν οι επιστολές στη μητέρα του, όπως μου περιέγραψε, ήταν σαν να έζησαν για δεύτερη φορά τον θάνατο ενός πεθαμένου. Κλάματα, συγκίνηση και μία επιστροφή από τον Κόσμο των Νεκρών στον Κόσμο των Ζωντανών μέσω των επιστολών…
Συνειδητοποιώ πως από το 1940 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1990 πέρασε μισός αιώνας. Κι από τότε μέχρι σήμερα περισσότερα από 30 χρόνια. Κανείς δεν είναι τώρα στη ζωή. Οι επιστολές όμως έμειναν.
