Στην κιν/κη ταινία Fargo των αδελφών Κοέν έχουμε ένα θαυμάσιο παράδειγμα το πώς η απόγνωση μπορεί να σε οδηγήσει σε καταστροφικά μονοπάτια. Αναφέρω αυτή τη συγκεκριμένη ταινία, διότι εξερευνά βαθιά θέματα όπως την απληστία, την ηθική παρακμή, το τυχηματικό και κατά κάποιον τρόπο τη σκοτεινή πλευρά του Αμερικανικού ονείρου.
Η ιστορία ακολουθεί τον Jerry Lundegaard, έναν πωλητή αυτοκινήτων με οικονομικά προβλήματα, ο οποίος οργανώνει την απαγωγή της συζύγου του μέσω δύο κακοποιών, ώστε να εξασφαλίσει τα χρήματα του πλούσιου πεθερού του. Ο ένας εκ των κακοποιών μάλλον προς το αφελές, ο άλλος ένας βίαιος ψυχρός δολοφόνος. Το σχέδιο αποτυγχάνει τραγικά, οδηγώντας σε αλυσιδωτές εγκληματικές πράξεις και απροσδόκητα βίαιο κρεσέντο. Κεντρικό πρόσωπο είναι η εγκυμονούσα αστυνομικός Marge Gunderson, η οποία χειρίζεται την υπόθεση με ενσυναίσθηση και ήρεμη αποφασιστικότητα.
Όλα αυτά, διότι ο Jerry μέσα στην απόγνωσή του σκέφτηκε κάτι ταυτοχρόνως ηλίθιο και δόλιο. Δεν χρησιμοποιώ τυχαία αυτές τις λέξεις, ηλιθιότητα και δολιότητα διότι συνήθως συμβαδίζουν.
Εάν λείπει η μία από τις δύο το σχέδιο έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας. Η ηλιθιότητα από μόνη της ενδέχεται να φέρει και θετικά αποτελέσματα, η δολιότητα επίσης από μόνη της έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας, αλλά ο συνδυασμός τους είναι καμένο χαρτί εξ΄ αρχής.
Κι όμως στην πραγματική ζωή αυτό, το οποίο συμβαίνει είναι ο… συνδυασμός!
Και το ωραιότερο είναι πως οι αυθεντικά δόλιοι γνωρίζουν πώς να προσθέτουν… ηλιθιότητα στους ανόητους δόλιους και μέσω αυτού του αλάνθαστου μίγματος να επιτυγχάνουν τους σκοπούς τους. Χρειάζεται όμως προηγουμένως να τους φέρουν σε απόγνωση.
