- Φως που πέφτει σαν προαίσθημα.
- Αντικείμενα που μοιάζουν να έχουν δική τους ιστορία.
- Η πραγματικότητα που τρίζει πριν μεταμορφωθεί.
Κάδρα που παγώνουν τον χρόνο για να τον ακούσεις. Ήχοι που θυμίζουν κάτι που δεν έζησες. Η πραγματικότητα που υποχωρεί σαν κουρτίνα.
Δωμάτια που θυμούνται ποιος μπήκε τελευταίος. Ήχοι που δεν ανήκουν στη νύχτα. Το αόρατο που σε αγγίζει σαν σκιά.
Παράθυρα που δείχνουν κάτι διαφορετικό κάθε φορά. Σιωπές που μοιάζουν με υπόσχεση. Το άγνωστο που σε παρακολουθεί ευγενικά.
Παράθυρα που βλέπουν σε άλλες εποχές. Ίχνη που δεν άφησε κανείς — κι όμως υπάρχουν. Το βλέμμα που ανοίγει πόρτες χωρίς να […]