Κινηματογραφικές Σκέψεις της Δευτέρας (VIII)

Παράθυρα που δείχνουν κάτι διαφορετικό κάθε φορά. Σιωπές που μοιάζουν με υπόσχεση. Το άγνωστο που σε παρακολουθεί ευγενικά.

Διάδρομοι που οδηγούν σε μνήμες, όχι σε δωμάτια. Πρόσωπα που μοιάζουν να θυμούνται κάτι πριν το ζήσουν. Το φως σαν τελετουργία αποκάλυψης.

Σιωπές που έχουν βάρος. Χώροι που μοιάζουν στοιχειωμένοι από το παρελθόν τους. Μεταφυσική που δεν εξηγείται — απλώς συμβαίνει.

Διάδρομοι που στενεύουν όσο προχωράς. Μνήμες που επιστρέφουν με δικό τους ρυθμό. Το αόρατο που διεκδικεί χώρο.