- Δωμάτια που θυμούνται ποιος μπήκε τελευταίος.
- Ήχοι που δεν ανήκουν στη νύχτα.
- Το αόρατο που σε αγγίζει σαν σκιά.
Ομίχλη που δεν κρύβει· προστατεύει. Κάδρα που μοιάζουν να αναπνέουν αργά. Η πραγματικότητα που ραγίζει για να φανεί το υπόγειο επίπεδο.
Αντικείμενα που αλλάζουν θέση όταν δεν τα κοιτάς. Φωνές που μοιάζουν με απόηχο άλλης ζωής. Το σκοτάδι που ξέρει περισσότερα από εσένα.
Κάδρα που παγώνουν τον χρόνο για να τον ακούσεις. Ήχοι που θυμίζουν κάτι που δεν έζησες. Η πραγματικότητα που υποχωρεί σαν κουρτίνα.
Παράθυρα που βλέπουν σε άλλες εποχές. Ίχνη που δεν άφησε κανείς — κι όμως υπάρχουν. Το βλέμμα που ανοίγει πόρτες χωρίς να […]