Θυμόσαστε υποθέτω τις γνωστές υδρορροές, οι οποίες εξείχαν από τα μπαλκόνια των παλιότερων σπιτιών (συνήθως διπλοκατοικιών). Οι σωλήνες ήταν σε κάποια απόσταση από το χείλος των εξωστών και το νερό έπεφτε στο πεζοδρόμιο ή στην άκρη του δρόμου.
Κανονικά και σύμφωνα με τον πολεοδομικό κανονισμό σε υφιστάμενα κτίρια επιτρέπεται προεξοχή έως περίπου 0,50 m, ενώ πρέπει να βρίσκονται σε ύψος τουλάχιστον 3,00 m από τη στάθμη πεζοδρομίου και με κατάλληλη απορροή ώστε να μην τρέχουν τα νερά στο πεζοδρόμιο.
Τις συγκεκριμένες υδρορροές τις γνώριζα και απέφευγα να αφήνω εκεί το αυτοκίνητο τις βροχερές ημέρες. Προ ημερών όμως με τις πολλές βροχές, επειδή δεν είχε ελεύθερες θέσεις βαρέθηκα (1ο λάθος) να ψάξω για αλλού και επειδή η βροχή ήταν χαλαρή και δεν θα αργούσα από μία δουλειά μου αποφάσισα να το αφήσω εκεί. Μάλιστα έκανα και κάποια μανούβρα να μην είναι η πόρτα του οδηγού από κάτω, όπως εκτίμησα (2ο λάθος).
Εν τω μεταξύ στο ενδιάμεσο άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς και έπρεπε να πάρω το αυτοκίνητό μου και να φύγω. Μόλις πλησιάζω, τι να δω; Ποτάμι το νερό και ακριβώς επάνω από την πόρτα του οδηγού! Μα ακριβώς!
Με την ομπρέλα μου για προστασία αποφασίζω να την ανοίξω για να μπω (3ο λάθος) αλλά η επιχείρηση αποτυγχάνει και γίνομαι κυριολεκτικά μούσκεμα. Όχι μόνον αυτό αλλά μέχρι να την κλείσω, όλο το νερό πέφτει στο εσωτερικό της ανοιχτής πόρτας, όπου είχα αφήσει το Bluetooth ακουστικό του τηλεφώνου. Φυσικά διακόπτες ηλεκτρικών παραθύρων κλπ πλημμύρισαν.
Τέλος πάντων τα καταφέρνω και μπαίνω μέσα στο αυτοκίνητο αλλά από τη βιασύνη μου η άτιμη η ομπρέλα ανοίγει και καταβρέχει τα… πάντα! Σκεφτείτε στον περιορισμένο χώρο της καμπίνας να συμβεί αυτό.
Ζημιά δεν έγινε, όλα λειτουργούσαν, έστω και βρεγμένα αλλά μετά σκέφτηκα:
Γιατί δεν μπήκα από την πόρτα του συνοδηγού;
Συμπέρασμα: Όταν κινείσαι βιαστικά και υπό καθεστώς πανικού σίγουρα δεν σκέφτεσαι και κάνεις βλακείες.
Σημ.: Υπάρχει κάποια δυσκολία εισόδου από την πόρτα του συνοδηγού, λόγω της κεντρικής κονσόλας, αλλά το έχω κάνει αρκετές φορές και γνωρίζω τη μέθοδο.
