Να σημειώσω πως από αύριο 26 Μαΐου οι ανοιχτές πρόβες του “Υπό έναν Όρο” με τα νέα επεισόδια θα ξεκινούν στις 7:00 το απόγευμα και όχι στις 6:00 (στις Γραμμές Τέχνης). Είναι αρκετά νωρίς τώρα που καλοκαιριάζει. Βέβαια εδώ στην Πάτρα ζούμε το θεατρικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ “Περιμένοντας τον Γκοντό”, όπου στη θέση του Γκοντό είναι η… καταιγίδα. Όπως και με τον Γκοντό ούτε και η καταιγίδα μας έρχεται αν και στα μετεωρολογικά δελτία την περιμένουμε.
Όσον αφορά τώρα το κινηματογραφικό έργο.
Αυτή την περίοδο, έχω εστιάσει περισσότερο στο “Υπό έναν Όρο”, διότι αυτή η θεατρική απόδοση της τηλεοπτικής –ουσιαστικά- σειράς με έχει ενθουσιάσει και είναι στο κλίμα, το οποίο είχα στο μυαλό μου. Φυσικά νέα επεισόδια γράφονται αλλά αυτό το καλοκαίρι είναι αφιερωμένο στις κινηματογραφικές παραγωγές.
Βλέπω τα κιν/κά σενάρια και τις σημειώσεις γύρω μου και με πιάνει ένα σχετικό άγχος, διότι η σύνθεση μίας ταινίας μεγάλου μήκους δεν είναι καθόλου απλό πράγμα· και επειδή δεν μπορώ να εργάζομαι σε ένα μόνο project, αλλά σε περισσότερα ταυτοχρόνως, αυτό το άγχος πολλαπλασιάζεται. Αυτό είναι “τακτική”, διότι όταν κουράζομαι εναλλάσσω το έργο και αυτό με ξεκουράζει (αλλά δεν με… ξεαγχώνει)!
Στην πραγματικότητα πρέπει να την έχεις “γυρίσει” ολόκληρη μέσα στο μυαλό σου και κατόπιν να προχωρήσεις στην υλοποίησή της. Το (πολύ) ωραίο είναι πως άλλη σκέφτεσαι, άλλη κινηματογραφείς και στο τέλος με το μοντάζ άλλη προκύπτει. Αυτό όμως δεν είναι κατ΄ ανάγκην μειονέκτημα, διότι η ταινία είναι ζωντανός οργανισμός και αναπτύσσεται μαζί με την ίδια τη ζωή. Πάντως δεν ξεφεύγεις από την ουσία της σε καμία περίπτωση, αρκεί να έχεις αποκρυσταλλωμένη άποψη για το τι θέλεις να παρουσιάσεις και να εκφράσεις.
Εάν έχουμε τώρα ανοιχτές συναντήσεις και για τα κινηματογραφικά είναι κάτι, το οποίο το σκέφτομαι. Δεν έχω σπουδές στον κινηματογράφο και δεν θα ήθελα να υπεισέλθω σε κάποια μορφή “διδασκαλίας”, απλά έχω τον τρόπο μου και οι ηθοποιοί με τους οποίους πρόκειται να συνεργαστώ πρέπει να τον γνωρίζουν. Υπ΄ όψιν ΔΕΝ είναι σωστός ή λάθος τρόπος, είναι μόνον ο δικός μου, το τονίζω αυτό. Υπό σκέψη αυτό λοιπόν.
Τέλος σε επόμενο θέλω να γράψω για την πορεία σήμερα της κινηματογραφικής τέχνης διεθνώς. Έχουν αλλάξει πάρα πολλά, το Χόλλυγουντ (η ιδέα εννοώ, όχι η… τοποθεσία) δεν είναι το ίδιο, όπως ήταν κυρίως πριν την πανδημία ενώ διέρχεται και τη λεγόμενη κρίση σεναρίων. Ωστόσο η τέχνη δεν εξαντλείται, μορφές έκφρασης αλλάζει. Ανάλογα ωστόσο συμβαίνουν και σε άλλους τομείς (ακίνητα, πολιτική, κοινωνική συμπεριφορά, για να αναφέρω μερικούς).
Ας είμαστε ενεργά τμήματα και διαμορφωτές αυτών των διαδικασιών και όχι ακόλουθοι.
