Δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς σε ποια ηλικία ήμουν, μάλλον 12 ετών και σίγουρα πριν από τα 14, όταν διάβασα το πρώτο βιβλίο του Έριχ φον Νταίνικεν, ο οποίος απεβίωσε σήμερα, (εξ΄ ου και η αφορμή του άρθρου). Ήμουν με τον πατέρα μου και πήγαμε μαζί στο βιβλιοπωλείο του Ροδόπουλου (θα το θυμούνται οι παλαιοί Πατρινοί) στη Μαιζώνος ακριβώς πριν την Πλατεία Γεωργίου Α΄. Δεν θυμάμαι ακριβώς το λόγο, νομίζω πως ήταν για αγορά γραφικής ύλης αλλά κάπως τα έφερε η συζήτηση με μία πωλήτρια, η οποία μας σύστησε το “Αναμνήσεις από το Μέλλον”, το οποίο όπως μας είπε είχε πολύ μεγάλη επιτυχία· μάλιστα φαινόταν και η ίδια πως εκτιμούσε το περιεχόμενό του!
Το αγοράσαμε και οσονούπω άρχισα να το διαβάζω. Με τα βιβλία πάντα είχα ευχέρεια και πολύ γρήγορα το ρούφηξα ολόκληρο. Με ενθουσίασε! Όταν το συζήτησα με τον πατέρα μου διαφωνήσαμε. Ήταν πολύ επιφυλακτικός, μάλλον εντελώς αρνητικός αλλά εγώ είχα πειστεί πως σίγουρα… εξωγήινοι είχαν επέμβει στην ανθρώπινη ιστορία. Αυτός ήταν εξ΄ άλλου ο κορμός της θεωρίας του Νταίνικεν!
Μετά αγόρασα και κάποια άλλα και σε ένα μεταγενέστερο είδα σήμερα ημερομηνία 1977, όταν ήμουν 14 ετών.
Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο όμως ο προ-εφηβικός μου ενθουσιασμός ξεθύμανε. Όχι τόσο με επιστημονικά επιχειρήματα, προφανώς δεν ήμουν σε θέση τότε ούτε να γνωρίζω ούτε να αξιολογήσω, αλλά κάπως “κάτι” άρχισε να με προβληματίζει. Και χωρίς να το καταλάβω χάθηκε αυτή η αρχική –πολύ δημιουργική- αίσθηση.
Σημειώνω πολύ δημιουργική, διότι άρχισα να ενδιαφέρομαι και να αναζητώ και τη δική μου εκδοχή με αποτέλεσμα να γράψω… βιβλίο για τις Πυραμίδες της Αιγύπτου, το οποίο φυσικά ποτέ δεν εκδόθηκε, αλλά διατηρείται στα αρχεία μου και μάλιστα πριν από κάποιο καιρό όταν το ξαναδιάβασα μου φάνηκε και εξαιρετικά ενδιαφέρον! Γραμμένο στο χέρι με μολύβι σε μιλιμετρέ χαρτί και με σχέδια συνέδεε τις Πυραμίδες με τα μυστήρια του Σύμπαντος και με τύπους των θεωριών του Αϊνστάιν. Τι σκεφτόμουν τότε!
Αλλά δεν ήμουν μόνο εγώ.
Το ζήτημα με τα βιβλία και τις θεωρίες του προκάλεσε ένα κύμα αναζητήσεων στο σχολείο και όταν δεν συζητούσαμε για κορίτσια ο Νταίνικεν ήταν το επόμενο θέμα (καμιά φορά περνούσε και το πρώτο)!
Τότε περίπου μπήκε στη ζωή μου και το περιοδικό “Περισκόπιο της Επιστήμης” στο οποίο έστειλα ένα άρθρο μου για τις Πυραμίδες (δεν δημοσιεύτηκε προφανώς, αφού ήμουν ακόμα μαθητής), μάλιστα είχα επισκεφθεί και τα γραφεία του στην Αθήνα. Αλλά ήταν εποχές όπου οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές άρχιζαν να μας εξάπτουν και το όνειρό μας ήταν η απόκτηση ενός Amstrad CPC ή ενός Commodore 64, ενός Atari ή ενός ZX Spectrum. Προσωπικά κατάφερα και απέκτησα τον πρώτο.
Πού θέλω να καταλήξω;
Πώς ο Έριχ φον Νταίνικεν ναι μεν δεν ήταν αυτό, το οποίο αρχικά κάποιοι νέοι κυρίως πιστέψαμε, αλλά οι θεωρίες του ήταν η αφορμή σπουδαίων ερεθισμάτων προκειμένου να σκεφτούμε διαφορετικά και δημιουργικά σε πολλούς τομείς. Και έχοντας μελετήσει πολλές μυθολογίες εκτός από την Ελληνική, ομολογώ πως και τώρα κρατώ ψήγμα από την προσέγγισή του. Ίσως όχι εξωγήινοι ακριβώς αλλά αναμνήσεις από χαμένους γήινους προηγμένους πολιτισμούς και μαζί και δικές μου αναμνήσεις από το παρελθόν.
Δεν αισθάνομαι πως με έβλαψαν οι θεωρίες του, ούτε τις υιοθετώ χωρίς βέβαια και να αποκλείω και τίποτα (μας αρέσει η επιστημονική φαντασία, τι να κάνουμε) αντιθέτως με προκάλεσαν να επεκτείνω τους ορίζοντές μου και να μελετήσω πολλά άγνωστα για εμένα τότε πεδία.
Σημ.: Στο σχέδιο το καπάκι της Σαρκοφάγου του Παλένκε, το οποίο με εντυπωσίασε με την ερμηνεία του Νταίνικεν.
