(Το κορίτσι που άφησα πίσω)
Μία σπουδαία ταινία με έναν εξ΄ ίσου σπουδαίο διάλογο (προς το τέλος της). Είναι μία ταινία άκρως ρεαλιστική αλλά και με ένα σπουδαίο δίδαγμα-κίνητρο:
Μην αφήσεις το κακό σου παρελθόν, το οποίο προκάλεσαν άλλοι, ακόμα και γονείς στην προκειμένη περίπτωση, να κυριαρχήσει στο παρόν και το μέλλον σου. Είναι η διαφορά, η οποία ορίζει το όριο της πραγματικής ελευθερίας του ανθρώπου από το επιβαλλόμενο πεπρωμένο του.
Ένα μέρος του διαλόγου παρμένο από το σενάριο:
Λίζα:
Γιατί δεν απλώνει κανείς το χέρι του
να ξεριζώσει την αλήθεια…
…και να μου πει ότι
είμαι μια πόρνη…
…κι ότι οι γονείς μου εύχονται
να ‘μουν νεκρή;
Σουζάνα:
Επειδή είσαι ήδη
νεκρή, Λίζα!
Κανείς δε νοιάζεται
αν πεθάνεις, Λίζα…
…επειδή είσαι
ήδη νεκρή.
Η καρδιά σου είναι κρύα!
Γι’ αυτό γυρνάς πάντα εδώ.
Δεν είσαι ελεύθερη.
Έχεις ανάγκη αυτό το μέρος.
Το χρειάζεσαι για να νιώσεις ζωντανή.
Είναι αξιολύπητο.
Χαράμισα ένα χρόνο
απ’ τη ζωή μου.
Κι ίσως όλος ο κόσμος
λέει ψέματα.
Κι ίσως ο κόσμος όλος…
…είναι χαζός κι αδαής.
Αλλά προτιμώ να είμαι
εκεί έξω.
Προτιμώ να είμαι εκεί…
…παρά εδώ κάτω μαζί σας.
Στο ενσταντανέ η Αντζελίνα Τζολί ως Λίζα, ενώ στο ρόλο της Σουζάνας η Ουινόνα Ράιντερ.
