Σήμερα χρειάστηκε σχεδόν ολόκληρη την ημέρα να την περάσω σε ένα νοσοκομείο της Πάτρας για κάποιο γνωστό μου πρόσωπο. Πάντα όταν τυχαίνει και ευρίσκομαι σε ανάλογους χώρους με κόσμο θεωρώ πως έχω την ευκαιρία κοινωνιολογικών αναλύσεων. Η λαϊκή αγορά, οι κάθε είδους συγκεντρώσεις, τα διάφορα καφέ στα οποία όμως… δεν μπορώ να καθίσω και φυσικά τα νοσοκομεία παρέχουν στον προσεκτικό παρατηρητή και… ωτακουστή πληθώρα στοιχείων.
Κάπως ανάλογα σκέφτηκα και θα ήθελα να σημειώσω μερικές παρατηρήσεις μου. Τον τίτλο “Αλήθειες της Φτώχειας” τον εμπνεύστηκα –άγνωστο πώς- από έναν άλλο τίτλο ενός διηγήματος του Ανδρέα Καρκαβίτσα “Λόγια της Πλώρης”· παιγνίδια του νου.
Για να δούμε λοιπόν:
- Στα νοσοκομεία συναντάς ανθρώπους, τους οποίους ποτέ δεν θα σκεφτόσουν να “δημιουργήσεις” ως τύπους στη φαντασία σου. Αναρωτιέσαι μάλιστα πού ήταν/είναι κρυμμένοι. Αυτό σε προειδοποιεί πως η αντίληψή σου για μία κοινωνία ίσως είναι ελλιπέστατη. Συνηθίζουμε να συναναστρεφόμαστε ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα. Αλλά στα νοσοκομεία θα έλθεις σε επαφή με ανθρώπους, τους οποίους πολύ σπάνια θα συναντούσες ή και θα συνομιλούσες.
- Η γενική μου αίσθηση είναι πως εμπιστεύονται τα νοσοκομεία. Αφ΄ ενός δεν άκουσα κανέναν να εκφράζεται με άσχημα λόγια (αυτό δεν θα είχε και κάποιο νόημα αφού ήταν εκεί) αφ’ ετέρου όμως η αναμονή είναι τ ε ρ ά σ τ ι α. Κυριολεκτώ εδώ. Ώρες… τέσσερεις, πέντε έξι, ολόκληρη την ημέρα μου είπαν κάποιοι. Προσωπικά και εγώ τα εμπιστεύομαι έχοντας και την εμπειρία της απώλειας γονιών και πολλών μελών της οικογενείας μου. Αλλά από συνθήκες διαβίωσης δύσκολα.
- Διάδρομοι με κρεβάτια και γενικά μία εικόνα καθόλου… νοσοκομειακή. Γιατροί, νοσηλευτές, φοιτητές, τραυματιοφορείς, να τρέχουν επάνω-κάτω σε μία αέναη κίνηση. Και βλέπεις οτιδήποτε. Στα νοσοκομεία οφείλεις, μάλλον θα έπρεπε να αντιληφθείς πως η υγεία (ψυχική και σωματική) είναι το μεγαλύτερο αγαθό. Και να σκεφτείς πως όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα. Αρκεί μία ημέρα εκεί.
Αλλά για να δούμε γιατί όλοι αυτοί άνθρωποι αναγκάζονται να περιμένουν τόσες ώρες; Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος;
Από άσους ερώτησα η απάντηση ήταν κυρίως μία: ήταν ανασφάλιστοι!
Θα υπάρχουν κάποια δεδομένα, τα οποία βέβαια υποθέτω, διότι δεν έχω στοιχεία ο ίδιος, πως οι τεράστιες αναμονές οφείλονται στην έλλειψη προσωπικού, κυρίως ιατρών και στην κατακόρυφη αύξηση των εισαγωγών.
Οι ιατροί μετανάστευσαν λόγω οικονομικών απολαβών και συνθηκών εργασίας ενώ οι ασθενείς επισκέπτονται τα νοσοκομεία και όχι τα ιδιωτικά ιατρεία κυρίως λόγω οικονομικής αδυναμίας. Η αλήθεια εδώ είναι μία: η φτώχεια.
Η ίδια αλήθεια, την οποίαν οι ενδιαφερόμενοι δήθεν δεν αντιλαμβάνονται με τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και γενικά το άλλο τεράστιο ιδιωτικό χρέος: δεν δύνανται οι πολίτες να ανταποκριθούν διότι απλούστατα ΔΕΝ έχουν.
Και η ίδια αλήθεια γιατί μία κοινωνία ασθενεί (εκτός νοσοκομείων) βαρέως, αλλά θέλει να πιστεύει ή την έχουν πείσει να πιστεύει πως όλα γύρω είναι εν τάξει και ο ίδιος πολίτης είναι αυτός, ο οποίος δεν το έχει αντιληφθεί (και το κρίμα φυσικά στο λαιμό του): η φτώχεια. Καθαρά εικονική πραγματικότητα.
Οι δύο αμέσως προηγουμένως εμβόλιμες παρατηρήσεις είναι σχετικές και με αφορμή τα νοσοκομεία τις αναφέρω. Το ωραίο τώρα με τους νοσοκομειακούς ιατρούς είναι πως με τα μέσα, τα οποία λογικά διαθέτουν (τα νοσοκομεία) καθώς και με την πληθώρα των περιστατικών, τα οποία καθημερινά αντιμετωπίζουν, χωρίς να είναι καλύτεροι ή χειρότεροι των εξωτερικών συναδέλφων τους αποκτούν μία σαφώς πλουσιότερη εμπειρία.
Είναι ένα από τα παράδοξα αυτό.
Πάντως σήμερα ένοιωσα σε έναν βαθμό να συμμετέχω στην περίφημη ταινία (και κατόπιν τηλεοπτική σειρά) M.A.S.H.
