Πάντα έχουμε την τάση να εξιδανικεύουμε το παρελθόν και να αναπολούμε τα ευχάριστα γεγονότα μιας προηγούμενης εποχής της ζωής μας. Είναι πολύ φυσιολογικό αυτό. Ωστόσο το παρελθόν είναι άπιαστο και να το αναπολείς σε απομακρύνει από το παρόν και το μέλλον.
Δεν είναι μόνον οι ευχάριστες στιγμές αλλά και οι άνθρωποι, οι οποίοι μπορεί να μην είναι πλέον κοντά μας. Και αυτό εμπεριέχει εκτός από νοσταλγία και πόνο. Σε αυτό δεν υπάρχει θεραπεία.
Ξέρετε, οι αναμνήσεις έχουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα: δεν μπορούν να κλαπούν. Είναι καθαρά δικές σου και καμία δύναμη δεν μπορεί να σου τις αφαιρέσει. Και αυτό είναι ένα σπουδαίο όπλο για την αντιμετώπιση ενός θλιβερού παρόντος. Και καλό είναι να μένουν εκεί αποθηκευμένες.
Τώρα μπορούν να… αντικατασταθούν από καλύτερες; Χμ… και ναι και όχι. Δεν είναι ίδιον των αναμνήσεων ο ανταγωνισμός. Κάποιες μπορεί, κάποιες όχι. Η ύπαρξη όμως των αναμνήσεων δεν εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό. Είναι εκεί για να υπάρχουν ως μέρος της εξελικτικής πορείας μας στη ζωή είτε πικρά είτε γλυκά.
Και είναι πάντα ΔΙΚΕΣ ΣΟΥ!
Εδώ μία θαυμάσια και νοσταλγική μελωδία για κάποιο περασμένο καλοκαίρι σε κάποιο Ρίο. Της Πάτρας ή της Βραζιλίας;
