Τυχαία σήμερα έπεσα πάνω σε μία από τις ΜΗ αγαπημένες μου λέξεις. Για την ακρίβεια, μία από εκείνες που δεν θέλω ούτε να ακούω. Ανήκει σε αυτή τη συνομοταξία λέξεων και φράσεων του τύπου:
• Βαριέμαι
• Χαζολογάω
• Δεν γίνεται
• Να δούμε τι κάνουν οι άλλοι…
Δεν θέλω να τις ακούω, διότι όλες δηλώνουν μία παθητική στάση ζωής.
Το «βαρέθηκα», ας πούμε, για να έχει νόημα θα έπρεπε να ακολουθείται από τη φράση: «Πηγαίνω να κάνω κάτι». Αφού βαρέθηκες, κάνε κάτι να ξεβαρεθείς! Αλλά δεν κάνεις. Μένεις στην πρώτη φράση.
Το «χαζολογάω» σημαίνει πως διαλύω σε κομμάτια ό,τι πολυτιμότερο μου έδωσε η φύση: τον χρόνο μου.
Για το «δεν γίνεται» έχουν ειπωθεί πάρα πολλά. Όπως παρατήρησε και ένας ξένος, συνοδεύεται συνήθως από την παγκόσμια ελληνική λέξη: «Αυτό δεν γίνεται ρε μ@λ@κα». Σαφέστατο!
Όσο για το «να δούμε τι κάνουν οι άλλοι»; Η φράση της απόλυτης οπισθοδρόμησης. Να δούμε τι κάνουν οι άλλοι, για να κάνουμε κι εμείς τα ίδια. Και έτσι παραμένουμε στάσιμοι.
…Βαρέθηκα να γράφω, ρε παιδιά! Πηγαίνω να χαζολογήσω στην τηλεόραση, αφού δεν γίνεται να κάνω κάτι άλλο — και, εξάλλου, δεν χρειάζεται να σκεφτώ. Θα δω τι κάνουν οι άλλοι! 😅
