Χαμένος επάνω σε διάφορα γραπτά και σχέδια και σ’ ένα εντελώς ακατάστατο γραφείο με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί συντροφιά (όπως και στο «Υπό ένα Όρο»), διότι όλα είναι βιωματικά, ακούγοντας τις αγαπημένες μου μελωδίες σκέφτομαι ούτε κι εγώ γνωρίζω τι.
Μάλλον υποθέτω πως γνωρίζω…
Μετά από έξι δεκαετίες γεμάτες από κάθε είδους συναισθήματα σκέφτομαι πως το μεγαλύτερο δώρο είναι να μπορείς να απολαύσεις ακόμα και μέσα στον βαθύτερο πόνο σου, λίγες στιγμές ευτυχίας. Ελάχιστες, δεν έχει σημασία η διάρκεια, αλλά η καθαρότητα. Ακόμα και στην κόλαση του Άουσβιτς έχοντας χάσει τα πάντα ένα πράγμα ήταν αδύνατον να σου κλέψουν κι ας ήταν οι τελευταίες σου στιγμές:
Τις αναμνήσεις σου.
Αρκεί αυτό για μία στιγμή ευτυχίας και αρκεί αυτή η στιγμή να διαλύσει την όποια πραγματικότητα. Κυριολεκτικά και εντελώς συμπτωματικά απολαμβάνω αυτήν ακριβώς τη στιγμή τη μελωδία με τον τίτλο «My Life» (Η Ζωή μου) από τη Noriko Miyamoto και σκέφτομαι, όπως οι στίχοι δηλώνουν, πως «’Cause I did my best» (διότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα).
Και παραθέτω όλους τους στίχους του τραγουδιού, δυστυχώς μόνο στα Αγγλικά…
I’m a flyer of my universe
Oh yeah it’s open having no end
On my way to the end of life
Resting my wings for a time
I’m so pleased with my life as it was
‘Cause I did my best
‘Cause I did my best
‘Cause I did my best
Blowing I don’t know where it’s from
Oh yeah, yeah, yeah
I just feel a fresh smell
And the sound of the next life is
Coming up to my ears
In the sky, I fly up and down and I see
Rainbows far away
Rainbows far away
See the rainbows far away
