Η φωτογραφία αυτή είναι παρμένη από ένα παλιό βιβλίο γεωγραφίας.
Δεν με εκφράζει τόσο η λεωφόρος μπροστά στο Casino του Monte-Carlo με τις Ferrari και Lamborghini στη σειρά. Με εκφράζει πολύ περισσότερο αυτός ο δρόμος: στενός, ελαφρώς έρημος, με μια στροφή που δεν ξέρεις τι κρύβει, πέτρινους τοίχους, αναβαθμίδες, αμπέλια ή καλλιέργειες, αγκάθια, μια παλιά πινακίδα — και κάπου παρακάτω η θάλασσα.
Η φωτογραφία έχει κάτι που οι σύγχρονες εικόνες της Riviera συχνά έχουν χάσει:
Υπόσχεση.
Δεν σου δείχνει το πολυτελές ξενοδοχείο. Σου λέει ότι ίσως βρίσκεται μετά τη στροφή.
Δεν σου δείχνει τη βίλα. Ίσως υπάρχει πίσω από έναν τοίχο.
Δεν σου δείχνει το λιμάνι. Ξέρεις όμως ότι είναι χαμηλότερα.
Αυτό είναι πολύ πιο κινηματογραφικό.
Και προσέξτε κάτι: η εικόνα είναι σχεδόν άδεια από ανθρώπους και αυτοκίνητα. Άρα μπορείς αμέσως να βάλεις τη δική σου ιστορία μέσα της.
Μια σκούρα Rolls-Royce Corniche να έρχεται από τη στροφή. Ή μια παλιά Ferrari με ανοιχτή οροφή. Δύο άνθρωποι χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, που απλώς κατεβαίνουν προς το Sanremo για δείπνο.
Και γύρω τους όχι «luxury resort».
Η παλιά Ιταλική Ριβιέρα.
Λίγο ξεθωριασμένη. Λίγο παράξενη. Με υπολείμματα Belle Époque, παλιά καζίνο, βίλες που ίσως έχουν να ανοίξουν χρόνια, δρόμους απ’ όπου κάποτε περνούσαν άνθρωποι με Lancia, Alfa Romeo και Rolls-Royce.
Αυτό, νομίζω, είναι περισσότερο δικό μου από το Cap-Ferrat στην πιο γυαλισμένη του εκδοχή.
Ίσως γιατί τελικά δεν θέλεις να μένεις μέσα στην πολυτέλεια.
Θέλεις να ξέρεις ότι η πολυτέλεια υπάρχει κάπου μετά τη στροφή.
