Αυτές τις λέξεις τις έχω αποκλείσει από το λεξιλόγιο μου (όπως και τη λέξη χαζολογάω) και όταν τις ακούω κάτι παθαίνω. Ωστόσο είναι λέξεις με πολύ βαθύ νόημα… αλλά και πρακτική σημασία.
Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ η αστρονομία (προσοχή, όχι… αστρολογία). Μου άρεσε να μελετώ το Σύμπαν, τα αστέρια και γενικά οτιδήποτε είχε σχέση με αυτό το επιστημονικό αντικείμενο. Σκεφτόμουν να το σπουδάσω, αλλά ο δρόμος προς αυτή την επιστήμη διερχόταν από το Φυσικό τμήμα του Πανεπιστημίου, κάτι, το οποίο γενικά με απωθούσε. Η επιστήμη της Φυσικής είναι θαυμάσια, αλλά γενικά δεν επιθυμούσα αυτό το είδος των σπουδών. Ήθελα όμως και την αστρονομία!
Εκεί στην πρώτη λυκείου περίπου ένας πολύ φίλος του αδελφού μου, άρα και 11 χρόνια μεγαλύτερός μου και ακόμα και τώρα οικογενειακός μας φίλος, ο οποίος σπούδαζε μηχανολόγος στο M.I.T. στη Βοστόνη, όταν του εξηγούσα τις σκέψεις μου και την επιλογή μου, μου σχολίασε περίπου το εξής:
“Έχεις σκεφτεί ΤΙ θα κάνεις αφού σπουδάσεις αυτό το αντικείμενο; Μήπως είναι ένα πολύ στατικό αντικείμενο και όλη την ημέρα –και νύχτα- θα είσαι πίσω από ένα τηλεσκόπιο και θα γράφεις διάφορα papers, όπως λέγονται;”
Αυτή η πρόταση με ταρακούνησε! Ενώ διάβαζα και… ονειρευόμουν το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ στην Καλιφόρνια (με το μεγαλύτερο τότε τηλεσκόπιο στον κόσμο) ξαφνικά κάπως πάγωσαν όλα μέσα μου. Τρομοκρατήθηκα στην ιδέα πως αυτό το παιδικό – εφηβικό “όνειρο” θα μπορούσε να είναι εφιάλτης για την υπόλοιπη ζωή μου. Εμένα με ενδιέφερε τομέας με δράση. Ακόμα και η ιατρική, την οποίαν τόσο θαυμάζω με απωθούσε λόγω του περιορισμένου αντικειμένου της (εννοώ το ανθρώπινο σώμα). Ήθελα αντικείμενο με… χώρο (κυριολεκτικά το εννοώ). Μην παρεξηγηθώ, αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό και όταν γράφω χώρο εννοώ ακριβώς αυτό. Πόση επιφάνεια καταλαμβάνει ένα ανθρώπινο σώμα; Ένα τετραγωνικό μέτρο; Αυτό ακριβώς με στενοχωρούσε, όχι το βάθος και η ομορφιά αυτής της σπουδαίας επιστήμης. Αλήθεια, αγαπημένοι φίλοι οδοντίατροι, πώς αντέχετε στα λίγα τετραγωνικά εκατοστά επιφανείας του στόματος; Με συγχωρείται αλλά το τμήμα του DNA μου του μηχανικού τα ερμηνεύει όλα σε… τετραγωνικά!
Πού το πάω όμως;
Συχνά ακούω για διάφορα “όνειρα” πολύ θεμιτά και όμορφα, τα οποία ωστόσο κρύβουν μέσα τους δολίως αυτές τις τοξικές λέξεις… βαριέμαι, βαρεμάρα.
Κάποτε ένας γνωστός μου ήθελε να γίνει μελισσοκόμος και να φύγει από την Αθήνα. Είχε πλάσει με το μυαλό του μία ιδεατή εικόνα, όπως και εγώ με το… Πάλομαρ. Το έπραξε! Αλλά μετά από πολύ μικρό χρονικό διάστημα διαπίστωσε πως η πραγματική ζωή ενός μελισσοκόμου στην επαρχία ήταν πολύ διαφορετική από αυτήν, την οποίαν είχε φανταστεί… Βαρέθηκε! Ίσως να μην ήταν το στοιχείο του αλλά οι αποφάσεις του (αρκετά οδυνηρές από πρακτικής απόψεως, διότι εγκατέλειψε το σπίτι του στην Αθήνα) δεν λειτούργησαν για αυτόν τον λόγο.
Ο μεγάλος λοιπόν κίνδυνος των ονείρων της ζωής δεν είναι η μη υλοποίησή τους, αλλά η πιθανή πλήξη στην οποίαν θα σε οδηγήσουν με την πρακτική εφαρμογή τους. Και τότε θα τα… βαρεθείς και θα…χαζολογάς κάνοντας… τίποτα!
Bonus του άρθρου: η φράση, η οποία σπάει κόκκαλα και είναι το ανάλογο του παραδόξου του Επιμενίδη («Κρήτες αεί ψεύσται», δηλαδή οι Κρητικοί είναι πάντα ψεύτες, ενώ ο Επιμενίδης, ο οποίος την διατύπωσε ήταν και ο ίδιος… Κρητικός!) είναι, “βαριέμαι να χαζολογάω!”
