Μικρότερος μου άρεσε για κάποιον ανεξήγητο λόγο η Αλέκα Κανελλίδου. Την έβρισκα περισσότερο εστέτ (κάποιος, ο οποίος καταλαβαίνει και απολαμβάνει την ομορφιά στις τέχνες ή στη φύση και αδιαφορεί για πρακτικά ζητήματα) παρά τραγουδίστρια. Αυτό όμως μόνο στο μυαλό μου. Απέπνεε πάντως μία αριστοκρατικότητα και σε συνδυασμό με την προηγούμενη ανάρτηση μου, μου έφερνε μνήμες, όταν ίππευα τα άλογα μου στο κτήμα του Πύργου της Βουργουνδίας (μετάφραση: πού πα ρε Καρα-Τεύκρο, τράβα να αρμέξεις καμιά προβατίνα στο μαντρί σου). Κυρίως όμως το “Άσε με να φύγω” με άγγιζε περισσότερο. Ωστόσο αυτό το τραγούδι τα τραγουδούσε και η Τζένη Βάνου, η οποία ήταν μοναδική και ασυναγώνιστη. Ως εκ τούτου αναρτώ κάποιο άλλο της Κανελλίδου, το οποίο επίσης είναι από τα αγαπημένα μου.
Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Υπάρχει μία κατηγορία ανθρώπων, η οποία προκαλεί κατά κάποιον τρόπο απορία. Κουβαλούν δέκα ραβδιά! Πού είναι το πρόβλημα; Πως αυτά τα ραβδιά […]
Ένα από τα θέματα, τα οποία με απασχολούσαν και ήταν θέμα συχνών συζητήσεων αφορούσε το πώς ένας λαός, όπως οι Γερμανοί μπόρεσαν […]
Η φράση του τίτλου είναι αρκετά συνηθισμένη. Την έχω ακούσει αρκετές φορές κυρίως από επιχειρηματίες και γενικά (ή κυρίως) από ανθρώπους της […]
Σίγουρα πάρα πολλά πράγματα μας απογοητεύουν στη ζωή. Το πρώτο συνήθως είναι ο… εαυτός μας. Αλλά όχι μόνον. Οι απογοητεύσεις προέρχονται πάντα […]