Υπάρχουν μέρες που νιώθω πως ο κόσμος μοιράζει τις δυσκολίες άνισα. Άλλοι περνούν απέναντι με ένα απλό βήμα, κι εγώ χρειάζομαι ολόκληρη εκστρατεία για να φτάσω στο ίδιο σημείο.
Σήμερα, στους άδειους δρόμους της πόλης, είδα λουλούδια να ξεπηδούν μέσα από τα κάγκελα. Και τότε θυμήθηκα πως κανείς δεν ξέρει τι πληγές κρύβει ο άλλος, όσο αβίαστη κι αν μοιάζει η πορεία του.
Και η τελευταία σκέψη ήταν η πιο αληθινή: Ό,τι άνθισε μέσα από δυσκολίες, δεν είναι απλώς όμορφο. Είναι ανθεκτικό. Και είναι δικό σου.
