Προ ημερών ήμουν σε κάποια υπεραγορά περιμένοντας στο ταμείο. Μπροστά από εμένα ήταν ένα ζευγάρι γύρω στα 30 ενώ και ο ταμίας αντίστοιχα. Γνωρίζονταν και άρχισαν τη συζήτηση. Ίδιες εκφράσεις, ίδιες κινήσεις. Δεν πρέπει να εκπλαγείτε εάν σας εκμυστηρευτώ πως γνώριζα από πριν τι ακριβώς θα πουν. Μία τυποποιημένη συζήτηση με θέματα εργασιακά, κατάστασης στον κόσμο και τα συναφή. Και ξανά ακριβώς τα ίδια ακούω, μάλλον κρυφακούω σε κάθε συζήτηση μεταξύ νέων ανθρώπων. Όπως λένε… καρατσεκαρισμένο!
Θα μου αντιτείνετε και πού το πρόβλημα;
Κι όμως υπάρχει πρόβλημα! Δεν ακούω πουθενά για όνειρα, για στόχους, για επιθυμίες. Η διαπίστωση είναι ένα μεγάλο βήμα. Αλλά είναι συμπέρασμα. Για να έχει νόημα πρέπει να ακολουθείται και από το επόμενο βήμα: την πράξη. Και εκεί είναι που χωλαίνει το ζήτημα.
Περιμένω να ακούσω κάποια δήλωση προοπτικής. Έναν επόμενο στόχο. Και γιατί όχι, έναν μεγάλο στόχο.
Απογοητεύτηκε η κοινωνία; Απογοητεύτηκαν οι νέοι άνθρωποι; Δεν διαφωνώ, υπάρχουν λόγοι και πολλοί μάλιστα. Αλλά αυτό ΔΕΝ είναι το φυσιολογικό. Κάθε νέος —στην ηλικία ή στη διάθεση— πρέπει να πιστεύει πως μπορεί και πρέπει να αλλάξει τον Κόσμο. Να γίνει καλύτερος και ο Κόσμος και ο ίδιος.
Έχει παρατηρηθεί πως εκείνοι, οι οποίοι επιβιώνουν από ακραίες συνθήκες στις οποίες βρέθηκαν δεν το πέτυχαν από τη διαθεσιμότητα των μέσων, αλλά από τη δική τους στάση σε σχέση με αυτές. Διότι πολλοί είχαν όλα τα μέσα επιβίωσης διαθέσιμα αλλά δεν τα κατάφεραν.
Υπάρχει μία αντίληψη εάν το επεκτείνω λίγο, πως το σύστημα ευνοεί μόνο όσους έχουν κεφάλαιο. Αυτό συγχέει τις έννοιες εισόδου και επιβίωσης. Όντως χρειάζεται κεφάλαιο και αυτός είναι ο αποτρεπτικός παράγων και η αιτία της απογοήτευσης πολλών ανθρώπων. Αλλά δείτε πόσοι και με κεφάλαιο και με ιδανικές συνθήκες και με όλα τα μέσα διαθέσιμα δεν τα κατάφεραν. Διότι εστιάζουμε στην επιτυχία παραβλέποντας πως πόσοι πρώην επιτυχημένοι – κατέρρευσαν.
Η σπανιότητα σε κάτι δεν είναι αποτροπή, είναι εκπαίδευση. Και οι κακές εξωτερικές συνθήκες το ίδιο. Η νέα γενιά και πολλοί άλλων γενεών θεωρούν πως αφού είναι “έτσι” θα παραμείνει και “έτσι”. Ενώ κανείς και τίποτα δεν εγγυάται την άνεση. Αυτό, το οποίο ισχύει είναι η δοκιμασία του χαρακτήρα. Και οι εξωτερικές συνθήκες και η συνεπαγόμενη απογοήτευση αποτελούν τελικά… προετοιμασία. Ποιος θα αντέξει, πόσο θα διαρκέσει, πόσο θα σεβαστεί το όποιο σύστημα και πώς θα το κερδίσει.
Αυτό επιθυμώ να ακούσω: όχι παράπονα για τις συνθήκες, αλλά δηλώσεις πρόθεσης. Και την επόμενη φορά να μην… προβλέψω τις συζητήσεις!
Το απρόβλεπτο καρέ του Τεύκρου Σακελλαρόπουλου: Εκπαιδεύοντας τη Σπανιότητα
