Εάν ερωτήσετε έναν κηπουρό, θα σας πει ότι ο Ταράξακος είναι ένα “ζιζάνιο”. Εάν ερωτήσετε έναν βοτανολόγο, θα σας πει ότι είναι ένα φάρμακο. Εάν όμως κοιτάξετε τον Ταράξακο με τα μάτια της φιλοσοφίας, θα δείτε το απόλυτο σύμβολο της ανθρώπινης ανθεκτικότητας.
Ο Ταράξακος δεν χρειάζεται προστατευμένο περιβάλλον, πλούσιο χώμα ή ιδιαίτερη φροντίδα. Θα τον δεις να σκάει μέσα από τις ρωγμές του τσιμέντου, στις άκρες των θορυβωδών αυτοκινητοδρόμων, εκεί όπου κανένα “ευγενές” λουλούδι δεν θα άντεχε να ζήσει. Δεν παραπονιέται για τις συνθήκες· απλώς εκμεταλλεύεται το ελάχιστο φως και ανθίζει. Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα νιώσεις ότι οι συνθήκες γύρω σου είναι “τσιμέντο”, γίνε σαν την πικραλίδα.
Όταν ο κύκλος του κλείνει, μεταμορφώνεται σε μια διάφανη, εύθραυστη σφαίρα. Με το πρώτο φύσημα του ανέμου, δεν καταστρέφεται· αφήνεται. Γίνεται σπόρος που ταξιδεύει, εμπιστεύεται το άγνωστο και ξεκινά από την αρχή κάπου αλλού.
Αυτό το φυτό δεν είναι για το σώμα, αλλά για την ψυχή: μας θυμίζει ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στο να ζεις σε έναν τέλειο κόσμο, αλλά στο να μπορείς να ανθίζεις ακόμα και μέσα από τις ρωγμές της καθημερινότητας.
Και η ειρωνεία;
Ξοδεύουμε περιουσίες για να αγοράσουμε “σπάνια” λουλούδια, ενώ το πιο δυνατό, θεραπευτικό και ανθεκτικό φυτό φυτρώνει δωρεάν κάτω από τα πόδια μας. Μήπως κάνουμε το ίδιο και στη ζωή μας; Προσπερνάμε την ουσία επειδή είναι “κοινή” και ψάχνουμε το νόημα σε οτιδήποτε ακριβό και περίπλοκο;
Το τελευταίο σίγουρα.
