Είχα θέσει έναν όρο στον εαυτόν μου. Θα θεωρήσεις τον εαυτόν σου άνθρωπο του κινηματογράφου, μόνον όταν δεις (και ακούσεις) σε πραγματικό κινηματογράφο και στη μεγάλη οθόνη μία ταινία σου.
Και όντως η πρώτη πρόκριση σε φεστιβάλ, όταν αποφάσισα να στείλω ταινίες μου, ήρθε από το Φεστιβάλ Γέφυρες στο Λουτράκι πριν από 2 χρόνια. Έκτοτε μεσολάβησαν πάρα πολλά. Αλλά η πρώτη φορά είναι αξέχαστη. Και ήταν η τιμή στο meta-documentary “Ζάλογγο – Μετά το Τέλος – Πριν τη Λήξη”. Και το Ζάλογγο ήταν η αρχή.
Εκεί μετά την προβολή άκουσα τον κόσμο να σχολιάζει, χωρίς να γνωρίζει πως ήμουν ανάμεσά τους. Διότι μοναδικός κριτής είναι το κοινό.
Φυσικά παρακολούθησα θαυμάσιες ταινίες και κατανόησα πως η δυναμική των Φεστιβάλ είναι ακριβώς αυτή: σεμινάρια – όχι ανταγωνισμός. Καλοδεχούμενες και οι διακρίσεις –και ήρθαν πολλές στην πορεία- αλλά τον πρώτο λόγο τον έχει το κοινό.
Η εμπλοκή μου με τα θεατρικά το επόμενο έτος και το “Υπό Έναν Όρο” μου επέτρεψε ένα κινηματογραφικό διάλειμμα, μετά από 18 ταινίες, μικρού, μεσαίου και μεγάλου μήκους. Τώρα επιστρέφω. Και στο επόμενο Bridges του 2027 προσβλέπω να στείλω τις επόμενες δημιουργίες με την ελπίδα –προφανώς- να επιλεγούν.
Ήταν από τις ωραιότερες στιγμές και από αυτές τις χαρές, τις οποίες σπάνια μπορείς να απολαύσεις. Δημιουργείστε και η ζωή ας κάνει τα υπόλοιπα.
