Τη θέλουμε όμως; Αυτή η φωτογραφία αποπνέει τόση γαλήνη και ηρεμία, αλλά είναι αυτό το ζητούμενό μας; Η ζωή είναι κίνηση, είναι δράση, είναι εμπόδια και δυσκολίες. Η απόλυτη ηρεμία είναι ο ορισμός του θανάτου, όπου τίποτα δεν κινείται, τίποτα δεν συμβαίνει.
Παρατηρώ όλα αυτά τα χρόνια πως το ερώτημα, το οποίο τίθεται (κυρίως) είναι ΓΙΑΤΙ να υπάρχουν εμπόδια. Έχει και αυτό την αξία του, αλλά επειδή η ζωή εγγενώς εμπεριέχει την κίνηση και ως εκ τούτου και τα εμπόδια το ερώτημα θα έπρεπε να μετασχηματιστεί στο ΠΩΣ θα τα ξεπεράσω.
Θεωρείται απώλεια πολύτιμου χρόνου αυτό, ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο χρόνος και η ενέργεια, την οποίαν καταναλώνεις για να τα υπερπηδήσεις μετατρέπεται σε πολύτιμο ΔΙΚΟ ΣΟΥ χρόνο, διότι σε αναγκάζει να ΜΗΝ είσαι σε ηρεμία. Επιβραδύνει το γήρας, το οποίο είναι αναπόφευκτο μεν αλλά δεν είναι κατ΄ ανάγκην και θλιβερό, διότι εξαρτάται από το ΠΩΣ γερνάς.
Και εν τέλει κανείς δεν σε εξαναγκάζει να αποφασίσεις για κάτι. Η ελεύθερή σου βούληση, όσον αφορά τις δικές σου εσωτερικές επιλογές και όχι τις επιβαλλόμενες ή δεδομένες εξωτερικές συνθήκες σου προστάζει:
Εάν θέλεις κάτι να το κάνεις κάνε το, εάν δεν θέλεις μην το κάνεις.
Τόσο απλό. Όχι δεν επιθυμούμε την ηρεμία!
