Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν οι ακρίδες και οι αράχνες είναι από τα πλέον αγαπητά μου όντα. Διότι η ακρίδα εκτινάσσεται χωρίς να γνωρίζει που ακριβώς θα προσγειωθεί, ενώ η αράχνη υφαίνει τον ιστό της εμπιστευόμενη πως κάποιο έντομο θα περάσει και θα αιχμαλωτιστεί.
Αυτά σκεφτείτε τα πολύ προσεκτικά, διότι τα δύο αυτά έντομα δείχνουν πολύ περισσότερη εμπιστοσύνη στη φύση και τις διαδικασίες της ζωής παρά από εμάς τους ανθρώπους. Οι ακρίδες και οι αράχνες “δεν θέλουν να γνωρίζουν”, ώστε να αποφασίσουν η πρώτη το άλμα ενώ η δεύτερη την τοποθεσία.
Βέβαια τίποτα δεν εξασφαλίζει πως η ακρίδα δεν θα συλληφθεί από τη γλώσσα κάποιου βατράχου ούτε και η αράχνη πως κάποια καλή… νοικοκυρά θα της καταστρέψει το τεχνούργημά της.
Αλλά ο σκοπός του άρθρου δεν αφορά τόσο τα προηγούμενα τα οποία ούτως ή άλλως έχω αναλύσει σε αντίστοιχα άρθρα. Αυτό, το οποίο με στενοχωρεί είναι ο μύθος της αράχνης μάλλον της Αράχνης και η σχέση της με την Αθηνά. Διότι η Αράχνη ήταν κοπέλα. Τον μύθο τον παραθέτω εδώ από την επίσημη σελίδα του Υπουργείου Παιδείας, ώστε να μην υπάρχουν παρανοήσεις.
Το ότι η Αράχνη ήταν θνητή και τόλμησε να αντιπαραταχθεί με μία θεά δείχνει τον επαναστατικό της χαρακτήρα! Δεν επρόκειτο περί αλαζονείας στην προκειμένη περίπτωση. Η Αθηνά το εξέλαβε ως έπαρση και ύβρι. Και όχι μόνον αυτό: φθόνησε! Εάν λοιπόν η Αθηνά η θεά της σοφίας δεν ήταν απαλλαγμένη από αυτό το τρομερό δηλητηριώδες συναίσθημα φανταστείτε πόσο ισχυρό είναι στους ανθρώπους (κάθε μόρφωσης και θέσης). Κι όμως η Αθηνά δεν ξεπέρασε την ήττα της, αλλά τιμώρησε με τον πλέον αμείλικτο τρόπο την Αράχνη. Το έπραξε μάλιστα με τη θεϊκή της δύναμη και εξουσία, την οποίαν εγγενώς κατείχε.
Το τελευταίο είναι και ένδειξη δειλίας.
