Υπάρχει μία Ελληνική ταινία του 1964 με τίτλο “Αμφιβολίες”. Δίχως αμφιβολία δεν είναι καμιά σπουδαία ταινία, αλλά όπως και να έχει το ζήτημα διαθέτει αυτή τη γοητεία των παλαιών ασπρόμαυρων Ελληνικών ταινιών της δεκαετίας του 60, τουλάχιστον για εμένα, ο οποίος γεννήθηκα στις αρχές της.
Είναι πολλά εκείνα, τα οποία μπορεί κάποιος να προσέξει:
Το ένα είναι η λέξη “αγάπη μου”, όπως την προφέρει ο Πάρις Αλεξάνδρου (απατεώνας σύζυγος) στη σύζυγό του (πλουσία, την οποίαν παντρεύτηκε για την περιουσία της). Είναι τόσο προσποιητή, ώστε δεν χρειάζεται να καταλάβεις πόση υποκρισία κρύβει (στην ταινία εννοώ).
Το δεύτερο είναι το… στριπτήζ της Μπέλλας Μπαλαλάϊκα (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο). Από τα καλύτερα του είδους. Προσωπικά το θεωρώ το καλύτερο διότι συνδυάζει θαυμάσια μουσική υπόκρουση με αισθησιακές και αριστοτεχνικές χορευτικές φιγούρες. Και αναρωτιέμαι ποια να ήταν η καριέρα αυτής της κοπέλας…
Το τρίτο είναι τα βλέμματα κατά τη διάρκεια του στριπτήζ. Επιτυχία του μοντάζ εδώ.
Το τέταρτο όμως είναι το καλύτερο. Αντιγράφω τα λόγια της δολοφόνου στο τέλος της ταινίας:
“Ήμασταν φίλες. Αλλά εσύ ήσουν η όμορφη, η πλούσια. Συ είχες όλες τις επιτυχίες. Εγώ ζούσα στη σκιά σου. “Η φιλενάδα της Λένας”, έτσι με ξέρανε. Δεν ήσουνα κακιά, μου ‘δινες τα παλιά σου φουστάνια. Κι αν ήξερες πόσο αυτό με ταπείνωνε… Δεν υπάρχει χειρότερο αίσθημα από το αίσθημα της ευγνωμοσύνης…”
Χμ…
Δεν υπάρχει χειρότερο αίσθημα από το αίσθημα της ευγνωμοσύνης…
Ίσως εδώ κρύβεται και ο σπόρος του “Ουδείς επικινδυνότερος εχθρός, εκ του ευεργετηθέντος αχάριστου!”
Σκεφτείτε το και αναλογιστείτε τι προκαλεί η ευεργεσία σας.
Τα ενσταντανέ από την εν λόγω ταινία.
