Τι με Στενοχωρεί με το Εμβόλιο

Όχι! Μην ο νους σας υποθέσει κάτι διαφορετικό. Σαφέστατα η επιστήμη ευρίσκει τις μεθόδους της και θα αντιμετωπιστεί και αυτή η πανδημία. Αυτό για εμένα είναι το έλασσον και δεν μου προκαλεί κάποια έκπληξη. Αυτό, το οποίο όμως πραγματικά με στενοχωρεί είναι πως επικρατεί η σκέψη (κάπως… λαϊκά το γράφω):

“Άντε να κάνουμε το εμβόλιο να τελειώνουμε για να συνεχίσουμε να… σφαζόμαστε όπως πριν και πάλι! Τώρα μάλιστα και με μεγαλύτερα ένταση να καλύψουμε το χαμένο λόγω COVID-19 χρόνο.”

Η φύση μέσω ενός ιού (και γιού της) και με κόστος εκατομμυρίων θανάτων και πόσων ακόμα πιθανώς με μόνιμα προβλήματα στο μέλλον, υπενθύμισε στην ανθρωπότητα πως ΔΕΝ είναι καλός αυτός ο δρόμος. Το άκρατο ΕΓΩ, η θεοποίηση του τα ΘΕΛΩ ΟΛΑ και ΜΟΝΟ για ΕΜΕΝΑ δεν βλέπω να υποχωρεί ως νοοτροπία.

Και το χειρότερο με την υποστήριξη ΑΚΡΙΒΩΣ εκείνων, οι οποίοι σφάζονταν και νωρίτερα. Τώρα θα είναι χειρότερα…