Η Θεατρική Παράσταση “Ο Τελευταίος να Κλείσει την Πόρτα” και Σκηνοθετικές Σκέψεις

Προχθές την Κυριακή το βράδυ παρακολούθησα την θεατρική παράσταση “Ο Τελευταίος να Κλείσει την Πόρτα”, συγγραφικό έργο του γνωστού ηθοποιού Γιώργου Κωνσταντίνου. Μετά από μία πολύ επίπονη περίοδο, αλλά και με την έκδοση του βιβλίου πλέον στα χέρια μου ήταν ότι καλύτερο, ώστε να κλείσω αυτήν την περίοδο.

Η παράσταση αυτή υποτίθεται πως θα ήταν η τελευταία, αλλά τελικά δεν ήταν! Το έργο θα παιχθεί και πάλι το επόμενο τριήμερο και εύχομαι ολόψυχα να πάρει και άλλη παράταση.

Θαύμασα την σκηνοθετική δεινότητα του πολυαγαπημένου μου φίλου και στενού συνεργάτη Μιχάλη Σμυρλή. Όταν το πλαίσιο στο οποίο κινείται ο ηθοποιός είναι πολύ καλά δομημένο, τότε ξετυλίγονται και τα χαρίσματά του ή οι ατέλειες του. Η καλή σκηνοθεσία προϋποθέτει πολύ καλή υποκριτική τέχνη. Άλλωστε η διαφορά θα είναι έντονη και πολύ ορατή. Δεν θα επεκταθώ εδώ καθόλου διότι αυτό δεν περιγράφεται, αλλά μόνο βιώνεται.

Στην παράσταση αυτό έδεσε πολύ καλά και με μεγάλη χαρά παρακολούθησα τον Σάκη Κλήρη και τον Κώστα Ηλιόπουλο, επίσης αγαπημένους μου συνεργάτες στις κινηματογραφικές μας ταινίες να έχουν αλματώδη εξέλιξη στο υποκριτικό επίπεδο. Τονίζω πως άλλο θέατρο άλλο κινηματογράφος και η διαφορά ευρίσκεται ότι στην δεύτερη περίπτωση μεσολαβεί στο ενδιάμεσο ένα τρίτο μάτι, ένας κινηματογραφικός φακός. Στο θέατρο όμως όχι. Συνεπώς η “έννοια” της εξέλιξης είναι πολύ σημαντική και επ’ ουδενί δεν υπονοεί ότι προηγουμένως δεν ήταν εξίσου καλοί. Αυτό ας το έχουν υπ’ όψιν τους όλοι οι ηθοποιοί και θα το αναλύσω διεξοδικά στο μέλλον.

Ο Σάκης και ο Κώστας έπαιξαν θαυμάσια δύο δύσκολους ρόλους με πολύ μεγάλες απαιτήσεις. Συνειδητοποίησα ασυναίσθητα πως ήμουν μέσα στον θάλαμο του νοσοκομείου, όπου εκτυλίσσεται και η υπόθεση. Και μετά η παρουσία των συμπρωταγωνιστών ηθοποιών, οι οποίοι το ίδιο εύστοχα απέδωσαν τους ρόλους τους το μόνο, το οποίο δεν αισθάνθηκα ήταν την χαρακτηριστική μυρωδιά των θαλάμων.

Οι δύο “γέροι” μας λοιπόν άψογοι με την διαφορά πως στην ψυχή τους είναι νεότατοι και μεγάλη πορεία στην συνέχεια και θυμηθείτε το αυτό. Ο Σάκης υποκριτικά κυριολεκτικά “κέρδισε” τον χρόνο, ενώ ο Κώστας τη στιγμή κατά την οποία περιγράφει τη σχέση του με την γυναίκα του δίνει μία θεατρική λάμψη. Η Μαργαρίτα Αναστοσοπούλου θα μου ήταν αδύνατον να πιστέψω πως δεν είναι μία πραγματική νοσοκόμα και αυτός ήταν ο ένας ρόλος της. Τον άλλον δεν θα σας τον αποκαλύψω για να τον δείτε. Η Τόνια Τσάκωνα και η Έρση Χαλιανδρού θέτουν τις βάσεις για την μελλοντική τους καριέρα, ενώ ο Ηλίας Μπράβος, ο Μιχάλης Μίχος και ο Κωνσταντίνος Τομαράς (και όλους τους αναφέρω με τυχαία σειρά) αποδεικνύουν πως είναι άνθρωποι με ταλέντα τα οποία ξεδιπλώνονται και με επεξεργασία θα αποδώσουν πολύ καλά επίπεδα στον χώρο του θεάτρου και όχι μόνον.

Η παράσταση αξίζει σε κάθε περίπτωση και ειλικρινά σας την συνιστώ και συγχαίρω τους συντελεστές της με την προτροπή να συνεχίσουν την πολύ όμορφη τέχνη τους και να την καλλιεργήσουν για να γευθούν ακόμα καλύτερους καρπούς!

Θέατρο Γραμμές Τέχνης

Σενάριο: Γιώργος Κωνσταντίνου
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Σμυρλής – Σμυρλης Μιχαλης
Σκηνογραφία-ενδυματολογία: Θεοδώρα Τσούλου

Παίζουν:

Σάκης Κλίρης – Sakis Kliris
Κωνσταντίνος Ηλιόπουλος – Konstantinos Iliopoulos
Μαργαρίτα Αναστασοπούλου
Τόνια Τσάκωνα
Ερση Χαλιανδρού
Ηλίας Μπράβος
Μιχάλης Μίχος
Κωνσταντίνος Τομαράς