Μου αρέσουν τα ερείπια! Ακόμα και όταν με αυτόν τον όρο, τον τόσο υποτιμητικό και προσβλητικό χαρακτηρίζουμε ένα άνθρωπο. Γιατί; Διότι έχει κάτι το ιδιαίτερο και μία πορεία, η οποία τον κατάντησε ερείπιο ή ίσως και να το θέλησε.
Όταν πάλι βλέπω εγκαταλελειμμένα σπουδαία κτήρια ή ακριβά αυτοκίνητα σκέφτομαι πως κάποιος, κάποτε είχε ένα ακατανίκητο κίνητρο να κατασκευάσει τα πρώτα, να αγοράσει τα δεύτερα: τη ματαιοδοξία. Και ουσιαστικά ολόκληρη η ανθρωπότητα στηρίζεται στη ματαιοδοξία· είτε αυτή αφορά εξουσία είτε πλούτο… και βεβαίως όχι μόνον αυτά.
Υπάρχει και η ματαιοδοξία της μνήμης. Να θέλεις να σε μνημονεύουν όταν πλέον έχεις φύγει από τη ζωή. Μόνο πως αυτή δεν μπορείς να την χαρείς εκτός εάν υπάρχουν τρόποι κάποιος συνειδητά να βλέπει τα έργα της ζωής του από τον άλλον Κόσμο (δεν το γνωρίζουμε αυτό και αφού δεν έχουμε και κανέναν τρόπο να το διαπιστώσουμε δεν έχει νόημα).
Αυτό το συναίσθημα το ένοιωσα περισσότερο από αλλού περπατώντας σε πόλεις της Γερμανίας και το νοιώθω πολύ συχνότερα όταν βλέπω τυχαία Mercedes μεγάλης κατηγορίας της δεκαετίας του 60 ή 70.
Αλλά και τίποτα δεν θα γινόταν εάν δεν υπήρχε αυτό το κίνητρο είτε για καλό είτε για κακό.
Αυτά σκεφτόμουν παρατηρώντας τα σάπια φύλλα, τα οποία κάποτε ήταν πράσινα.
