Με αφορμή το σχόλιο της φίλης και συναδέλφου μου Ράνιας, η οποία κατάγεται από το Ναύπλιο και όπως αναφέρει για την κιν/κή ταινία “Ο Άνθρωπος του Τραίνου”, στη μνήμη των Ναυπλιωτών λειτουργεί ως οδοιπορικό μνήμης μιάς πόλης κάποτε, πριν την άλωση από τους τουρίστες θα ήθελα να σημειώσω τα εξής:
Δεν είναι μόνο το Ναύπλιο προφανώς, είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, όπου πλέον ορδές τουριστών καταλαμβάνουν ζωτικό χώρο των κατοίκων και αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία των τοποθεσιών. Η τουριστικόπληκτη Βενετία, η Σαντορίνη, η Βαρκελώνη, το όρος Φούτζι στην Ιαπωνία και φυσικά η Ακρόπολη, για να αναφέρω ενδεικτικά κάποια, πλήττονται από αυτό το κύμα.
Μα γιατί;
Αφού αφήνουν συνάλλαγμα, μεταφέρουν εικόνες (φωτογραφίες) από τις περιοχές, τις οποίες επισκέπτονται και γενικά διαφημίζουν με τον τρόπο τους τις ομορφιές ενός τόπου.
Αμ… δε…
Δεν είναι αυτό, το οποίο ενοχλεί. Είναι πως είναι… τουρίστες και όχι ταξιδιώτες. Δεν επισκέπτονται έναν τόπο να αφουγκραστούν την ιστορία του, να βιώσουν τον πολιτισμό ή την ομορφιά του, αλλά εισβάλουν σαν αρπακτικά να αρπάξουν. Να αρπάξουν το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης, να αρπάξουν “κάτι” στο οποίο θα προστεθούν και οι ίδιοι ως μάρτυρες της αιώνιας παρουσίας τους· διότι στην πραγματικότητα τους τουρίστες (όχι τους ταξιδιώτες) δεν τους ενδιαφέρει η τοποθεσία αλλά η ματαιοδοξία τους.
Και φυσικά όλα πρέπει να γίνουν σε ρυθμούς… insta, κοινώς γρήγορους, πολύ γρήγορους. Και ο πραγματικός ταξιδιώτης, ο οποίος ονειρεύεται να περπατήσει τα σκαλοπάτια για τον Ιερό Βράχο και να συνομιλήσει με τα πνεύματα των καλλιτεχνών και δημιουργών του, θα νοιώσει όπως στο μετρό της Νέας Υόρκης ή του Λονδίνου.
Μα… να μην έρθουν;
Κι όμως! Η απάντηση θα μπορούσε να είναι και αυτή. Ευτελίζεται ο χώρος και χάνεται η μαγεία. Χάνονται όμως και τα έσοδα. Δύσκολοι προβληματισμοί, τους οποίους συνήθως αφήνουμε αναπάντητους. Και οι ορδές θα αποβιβάζονται…
