“Στις αρχές του 21ου αιώνα (σημ. ήδη διατρέχουμε το ένα τέταρτό του) κατασκευάστηκαν πλάσματα όμοια με τους ανθρώπους, γνωστά ως Ρεπλίκες. Οι Ρεπλίκες Νέξους 6 ήταν ανώτερες σε δύναμη κι ευελιξία και ίσης ευφυίας με τους μηχανικούς της Γενετικής, οι οποίοι τις δημιούργησαν. Σχεδιάστηκαν κατ’ εικόνα και ομοίωσή μας στα πάντα εκτός από τα συναισθήματα. Οι σχεδιαστές υπολόγισαν ότι σε λίγα χρόνια θα μπορούσαν ν’ αναπτύξουν δικές τους συναισθηματικές αντιδράσεις:
Μίσος, αγάπη, φόβο, οργή, φθόνο.
Ως εκ τούτου, τους τοποθέτησαν ένα εξάρτημα ασφαλείας, το οποίο περιόριζε τη ζωή τους σε τέσσερα χρόνια.”
Το προηγούμενο κείμενο (ελαφρώς παραλλαγμένο) είναι απόσπασμα από το σενάριο της κιν/κής ταινίας του 1982 “Blade Runner” σε σκηνοθεσία Ridley Scott. Ταινία 43 ετών σήμερα (2025), η οποία χαρακτηρίστηκε ως “cult”, ίσως είναι δύσκολη στην παρακολούθησή της, αλλά σίγουρα είναι μία ταινία κόμιξ στυλ με φανατικό κοινό.
Το θέμα είναι πως αυτά, τα οποία αναφέρονται στην ταινία, η οποία βασίζεται στο βιβλίο του Φίλιπ Ντικ με πρωτότυπο Αγγλικό τίτλο: “Do Androids Dream of Electric Sheep?” και Ελληνικό “Το Ηλεκτρικό Πρόβατο”, είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα, εάν δεν είναι ήδη.
Σκεφτείτε τα drones, τα οποία είναι ουσιαστικά οι ρεπλίκες άλλων μηχανών και οσονούπω με την ισχύ της τεχνητής νοημοσύνης, γιατί να μη δούμε και στρατούς από ρεπλίκες ανθρωποειδών κάθε είδους και χρήσης.
Αλλά θα το αντιστρέψω κάπως το ζήτημα και ας υποθέσουμε πως ΚΑΙ εμείς είμαστε ρεπλίκες, οι οποίες κατασκευάστηκαν σε κάποιο εργαστήριο, απέκτησαν συναισθήματα με την πάροδο του χρόνου, αλλά το εξάρτημα ασφαλείας αποσυγχρονίζεται και η ημερομηνία λήξης (θανάτου μας) μεταβάλλεται. Πάντως στο τέλος παραμένει πάντα αξιόπιστο.
Και τώρα το ερώτημα:
Έχει κάποια σημασία; Από τη στιγμή κατά την οποίαν γεννώνται συναισθήματα οτιδήποτε άλλο δεν έχει νόημα. Ο πόνος είναι πόνος είτε αφορά ανθρώπους είτε ζώα είτε οποιοδήποτε άλλο έμβιο όν. Η ελεύθερη βούληση, αυτό το Θείο Δώρο στον άνθρωπο είναι υπαρκτή και δεδομένη. Και νομίζω πως εδώ πρέπει να εστιάσουμε.
Όλες οι προηγούμενες… καμένες σκέψεις προήλθαν από τις χθεσινές υψηλές θερμοκρασίες, οι οποίες ομολογώ μου αρέσουν ενώ ο κλιματισμός με ενοχλεί και ως εκ τούτου δεν έχω επιλογές, εκτός από ανεμιστήρα ή ανοικτά παράθυρα στο αυτοκίνητο.
Οι πέννες μου εν τω μεταξύ σχεδόν όλες έχουν πλημμυρίσει και το… μελάνι τρέχει άφθονο! Και ο τίτλος μετασχηματίζεται σε… Blood Runner (από το κόκκινο χρώμα των μελανιών).
Ο ορισμός του “cult” εδώ.
