Ο λύκος είναι ένα θαυμαστό ζώο, με το οποίο κάποιοι παρομοιάζουν τον εαυτό τους. Στη γείτονα Τουρκία έχουμε μάλιστα τους «Γκρίζους Λύκους», ενώ ο Κεμάλ Ατατούρκ χαρακτηριζόταν ως «Σταχτής Λύκος».
Αλλά στόχος μου δεν είναι να ασχοληθώ με αυτούς τους «λύκους», αλλά με δύο κινηματογραφικές ταινίες, οι οποίες ασχολούνται με τους πραγματικούς λύκους, αλλά από διαφορετική οπτική γωνία.
Η μία είναι το Never Cry Wolf (1983), μια πραγματικά σπουδαία ταινία, όπου οι λύκοι αντιμετωπίζονται ως όντα της φύσης. Και ο μοναχικός ερευνητής, αναζητώντας απαντήσεις στα ερωτήματα της έρευνάς του, καταλήγει να γνωρίσει τον εαυτό του και τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Μια ταινία όπου καταλαβαίνεις πως στο μεγαλείο της φύσης τίποτα δεν πρέπει να θεωρείς δεδομένο. Ακόμα και η σκληρότητα είναι μέρος της.
Η δεύτερη, αντιθέτως, είναι μια πολύ μέτρια ταινία επιβίωσης, το The Grey (2012), όπου οι λύκοι παρουσιάζονται περίπου ως συμμορία δολοφόνων, η οποία έχει βαλθεί να εξοντώσει τους επιζώντες ενός αεροπορικού δυστυχήματος.
Παρ’ όλα αυτά, στη δεύτερη υπάρχει μια φιλοσοφική στιγμή, όταν ένας από τους επιζώντες «κουράστηκε» και αποφάσισε να μη συνεχίσει την πορεία προς την πιθανή διάσωση. Εκεί ένιωσε πως ανήκει και ο ίδιος στο μεγαλείο της φύσης και επέλεξε να αφεθεί σε αυτήν, παρά να επιστρέψει σε μια εντελώς ανικανοποίητη ζωή.
Και τι μου έμεινε ακόμα από την πρώτη;
Η σκέψη πως στις κοινωνίες των λύκων και των Ινουίτ ΔΕΝ υπάρχουν ορφανά.
Στις δικές μας όμως;
