Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν ένα μεγάλο μέρος της ζωής τους λέγοντας πως θέλουν να την αλλάξουν. Θέλουν άλλη δουλειά. Άλλους ανθρώπους γύρω τους. Άλλη πόλη. Άλλη καθημερινότητα. Μία διαφορετική εκδοχή του εαυτού τους. Κάποιες φορές μάλιστα το θέλουν πραγματικά. Δεν προσποιούνται.
Το παράξενο είναι πως, όταν εμφανιστεί μπροστά τους η δυνατότητα της αλλαγής, συχνά κάνουν πίσω. Και τότε αρχίζει η μεγάλη παρεξήγηση με τη μοίρα. Γιατί έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε τη μοίρα κάτι εξωτερικό. Κάτι που μας συμβαίνει. Ένα αόρατο χέρι που αποφασίζει ποιοι θα πετύχουν, ποιοι θα αποτύχουν, ποιοι θα συναντηθούν, ποιοι θα χωρίσουν και ποιοι θα μείνουν εκεί όπου βρίσκονται.
Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι λειτουργεί έτσι. Ίσως η μοίρα να εμφανίζεται πολύ πιο απλά. Σαν μία πόρτα. Και το μόνο που κάνει είναι να ανοίγει για λίγο. Το δύσκολο δεν είναι να εμφανιστεί η πόρτα. Το δύσκολο είναι να περάσεις. Γιατί για να περάσεις πρέπει να αφήσεις κάτι πίσω. Μία βεβαιότητα. Μία συνήθεια. Μία σχέση. Μία παρέα. Έναν φόβο. Μία εικόνα που έχουν οι άλλοι για εσένα. Μερικές φορές ακόμη και την εικόνα που έχεις εσύ ο ίδιος για τον εαυτό σου.
Και κάπου εκεί οι περισσότεροι αρχίζουν να διαπραγματεύονται.
«Θέλω να αλλάξει η ζωή μου, αλλά όχι τόσο πολύ.»
«Θέλω να φύγω, αλλά να έρθουν και οι άλλοι μαζί.»
«Θέλω να δοκιμάσω κάτι καινούργιο, αρκεί να μη χάσω τίποτε από το παλιό.»
Μόνο που αυτά τα δύο συνήθως δεν συμβιβάζονται.
Δεν μπορείς να ζητάς διαφορετικό προορισμό και να επιμένεις να ταξιδεύεις πάντα με το ίδιο δρομολόγιο. Και κυρίως δεν μπορείς να αναθέτεις τη μοίρα σου σε μία ομάδα. Η ομάδα μπορεί να σε στηρίξει. Μπορεί να σε αγαπήσει. Μπορεί να σε προστατεύσει. Μπορεί ακόμη και να σε σώσει κάποια δύσκολη στιγμή.
Αλλά δεν μπορεί να ζήσει τη ζωή σου.
Η μοίρα του καθενός είναι προσωπική και όχι ομαδική.
Υπάρχουν στιγμές όπου οι αποφάσεις δεν μπορούν να ληφθούν με ψηφοφορία. Δεν υπάρχει συμβούλιο, δεν υπάρχει παρέα, δεν υπάρχει κάποιος άλλος που θα αναλάβει το κόστος. Είσαι εσύ απέναντι σε μία επιλογή. Και εκεί φαίνεται συνήθως πόσο πολύ ήθελες πραγματικά αυτό που έλεγες ότι ήθελες.
Είναι εύκολο να ονειρεύεσαι μία διαφορετική ζωή όταν η διαφορετική ζωή είναι ακόμη θεωρία. Είναι πολύ δυσκολότερο όταν αποκτήσει ημερομηνία, ώρα και διεύθυνση. Όταν πρέπει να εμφανιστείς. Όταν πρέπει να πεις «ναι». Ή όταν πρέπει να πεις «όχι» σε ανθρώπους που μέχρι τότε αποφάσιζαν μαζί σου.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο σκληρό σημείο της μοίρας.
Δεν μας ζητά πάντα να αντέξουμε μία καταστροφή. Μερικές φορές μας ζητά να αντέξουμε μία ευκαιρία. Και αυτό μπορεί να αποδειχθεί ακόμη δυσκολότερο. Γιατί στην καταστροφή συνήθως δεν έχουμε επιλογή. Στην ευκαιρία έχουμε. Και γι’ αυτό ακριβώς ευθυνόμαστε.
Δεν σημαίνει πως κάθε πόρτα που ανοίγει πρέπει να την περάσουμε. Ούτε πως κάθε αλλαγή είναι σωστή. Αλλά αν αποφασίσουμε να μην περάσουμε, καλό είναι τουλάχιστον να μη διαμαρτυρόμαστε αργότερα για τη ζωή που συνεχίστηκε ακριβώς όπως πριν.
Η μοίρα έχει και μία παράξενη ειρωνεία.
Πολλές φορές μας δίνει αυτό που ζητούσαμε. Απλώς δεν μας το δίνει με τους όρους που είχαμε φανταστεί. Και τότε πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλαμε πραγματικά την αλλαγή ή αν μας άρεσε μόνο η ιδέα της. Ίσως λοιπόν η μοίρα να μην είναι αυτό που μας συμβαίνει. Ίσως να είναι αυτό που κάνουμε όταν κάτι μας συμβεί.
Και, κυρίως, αυτό που τολμάμε όταν ανοίξει η πόρτα.
