Εφέτος το καλοκαίρι μεγάλο μέρος των συζητήσεων καταναλώθηκε σχετικά με την Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν. Γενικά η Ελληνική Κοινωνία «παθιάζεται» με κάποια ζητήματα και μία άλλη «Οδύσσεια» ξεπετάγεται και γεννιέται στις συζητήσεις στα κοινωνικά δίκτυα και αλλού.
Ειπώθηκαν και γράφτηκαν πάρα πολλά, από την καλλιτεχνική αξία της ταινίας μέχρι το σημείο κλειδί της μαύρης Ωραίας Ελένης. Ένα πράγμα όμως δεν το έθιξε απ’ όσο γνωρίζω ουδείς στον Ελληνικό χώρο (ίσως και να λαθεύω, αλλά δεν το είδα κάπου).
Κατ΄ αρχάς να ξεκαθαρίσω πως ΔΕΝ πήγα να την παρακολουθήσω. Δεν έχω καμία αμφιβολία πως θα είναι ένα εντυπωσιακό έπος, αλλά επειδή έχω παρακολουθήσει όλες τις ταινίες του Νόλαν προδικάζω πως θα είναι μία μετριότητα, όπως και οι προηγούμενές του. Θεωρώ πως είναι εξαιρετικά υπερτιμημένος και πολύ μέτριος σκηνοθέτης. Είναι πολύ καλός επιχειρηματίας όμως! Και το αποδεικνύουν οι εισπράξεις της ταινίας του (από εμένα δεν πήρε ούτε ευρώ πάντως) και ακόμα κλαίω τα εισιτήρια του Οππενχάιμερ, όπου μαζί με την κόρη μου φρικάραμε… Για Δουνκέρκη, Ιντερστέλλαρ κλπ ούτε λόγος να γίνεται.
Όταν λοιπόν φτιάχνεις αυτού του είδους τις μετριότητες και είσαι σπουδαίος στις επιχειρήσεις πάντα εντοπίζεις ένα σημείο… πόνου. Και ποιο ήταν αυτό; Το χρώμα της Ελενίτσας μας. Καλλιτεχνικά μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά Οδύσσεια δεν λέγεται αυτό που φτιάχνεις, ονόμασέ το κάπως αλλιώς.
Ο Νόλαν κατά τη γνώμη μου (δεν μπορώ να το αποδείξω) ούτε σελίδα από την Οδύσσεια δεν έχει διαβάσει –ούτε που τον ενδιέφερε- και σκέφτηκε να πρωτοτυπήσει. Ούτε πιστεύω πως είχε κάποια ανθελληνική σκέψη στο μυαλό του. Τα δολάρια είχε μόνο! Και τα κατάφερε θαυμάσια στον οικονομικό τομέα. Εξ΄ άλλου δεν χρειάζεται να προσπαθήσει κανείς να εξηγήσει την… μαύρη Ωραία Ελένη με… ανθελληνικά κηρύγματα. Βγείτε έξω και ερωτήστε τα παιδιά ποιος έγραψε την Οδύσσεια και την Ιλιάδα και το 70% δεν θα γνωρίζει τι είναι αυτά, όχι ποιος τα έγραψε· ή θα σας αναφέρει το όνομα κάποιου… ινφλουένσερ (μπλιάχ).
Το θέμα είναι ωστόσο πως εάν γυρίσω μία ταινία στην Ιαπωνία για τους Σαμουράι και χρησιμοποιήσω Έλληνες ηθοποιούς και καθόλου ντόπιους πώς θα με δουν οι Ιάπωνες; Και όταν μάλιστα έχω επιδοτηθεί και με το ποσό των 6,5-6,5 εκατομμυρίων ευρώ (ψίχουλα μεν σε σχέση με τα 250 εκατομμύρια δολάρια του προϋπολογισμού της) αλλά κάτι είναι και αυτά και ΔΕΝ έχω χρησιμοποιήσει ούτε έναν Ιάπωνα ηθοποιό, πώς θα φαινόταν;
Και αυτό είναι το χειρότερο από όλα –και πάλι- κατά τη γνώμη μου, πως ο Νόλαν δεν επέλεξε ούτε μισόν Έλληνα ηθοποιό στο βασικό καστ για την ταινία του! Ε, αυτό πραγματικά με ενόχλησε και δεν διάβασα να αναφέρεται κάπου. Ωστόσο το θέμα το ανέδειξαν ο… Αγγλικός Guardian με σχετικό άρθρο του δημοσιευμένο στις 3 Ιουνίου 2026 και η Le Monde ανάλογα στις 3 Ιουλίου.
Τέλος η… δική μου Οδύσσεια. Δεν σας κρύβω πως ήθελα να τρολλάρω τον Νόλαν. Και επειδή δεν διαθέτω (για την ώρα – αισιοδοξώ όμως) τα 250 εκατομμύρια ήθελα να… συναγωνιστώ την υπερπαραγωγή του και σκέφτηκα τη δική μου Οδύσσεια με διαθέσιμα μέσα: τρία λεπτά, τη θάλασσα, ένα παλιό κλειδί, ένα καρφί, έναν άνθρωπο και ένα ελεύθερο Κυριακάτικο πρωϊνό.
Δεν γνωρίζω τι κατάφερα, αλλά Νόλαν στο μυαλό μας ΔΕΝ μπορείς να μπεις ούτε να μας συναγωνιστείς και μείνε με το δικό σου, που τόσα… καλά μας έκανε (πχ Κύπρος, λέμε τώρα μην σε στενοχωρήσουμε). Παραδέχομαι όμως ότι μάζεψες τα δολάρια (1,7 δις μέχρι στιγμής εισπράξεις) και δεν μας άφησες ούτε ευρώ! Μαγκιά σου!
